In de ban van

De wereld volgens I Am Oak

// januari 13th, 2012 // No Comments » // Muziek, Recensies

Met zijn muziek weet I Am Oak een geheel eigen wereld te schapen. Een wereld waarin ik me kan terugtrekken om alles wat mij in de echte wereld niet aanstaat even te vergeten. En dat is nogal wat.

Een politicus die een medemens voor een Turks varken uitmaakt, een fractievoorzitter die wil bepalen wat je draagt. Geen hoofddoek bijvoorbeeld. Een vervoersmaatschappij die vind dat ik slimmer moet instappen. Een kabinet dat ons dieper en dieper in een economische recessie drukt. Een krant die dagelijks leugens plaatst, zoals voetbalrellen in Spakenburg. Mensen die de ene na de andere smoes bedenken waarmee ze het illegaal downloaden van muziek, films en software goed praten.

Oasem
Met Oasem maakte I Am Oak het mooiste album van 2011. Naar mijn eigen bescheiden mening althans. Liedjes die ervoor zorgen dat de wereld heel even stil staat. Met zijn nieuwe ep Skulk doet I Am Oak dit nog eventjes dunnetjes over. Vier nummers bevat Skulk van I Am Oak slechts, dat alleen op 7″ vinyl en digitale download uitkomt, maar van een ongelooflijke schoonheid.

Ik wil je vragen om zo veel mogelijk exemplaren van Skulk, de nieuwe ep van I Am Oak te kopen. Voor je vrienden, familie en natuurlijk voor jezelf. Zodat I Am Oak genoeg financiële middelen heeft om in een studio te gaan wonen en ons met regelmaat te verblijden met zijn prachtige muziek.

Popularity: 1% [?]

Recensie nieuw album Director’s Cut van Kate Bush

// mei 27th, 2011 // No Comments » // Recensies

Schreeuw het van de daken, Kate Bush heeft een nieuw album! Helemaal nieuw is Director’s Cut, zoals het nieuwe album van Kate Bush heet, niet. Het zijn herbewerkingen van eerder uitgebrachte nummers. Naast haar bekende hits moet ik toegeven helemaal niets van Kate Bush te kennen. Dat heb je soms, dat het er gewoon niet van komt om in het repertoire van een artiest te duiken. Volgens mij is het nieuwe album Director’s Cut van Kate Bush niet echt geschikt als een introductie daartoe.

Kate Bush is heel direct

Op de opener van Director’s Cut, Flower Of The Mountain, probeert Kate Bush een orgasme te imiteren. Ik word er niet bepaald opgewonden van. Ongetwijfeld heeft de nadrukkelijk aanwezige doedelzak (?) daar ook een aandeel in. Op Song Of Solomon is Kate Bush al net zo direct:”I want your sexuality.”  Zowel dit Song Of Solomon als Lily doet me sterk aan aan Fleetwood Mac denken. Het zou me dan ook niet verbazen als Lindsey Buckingham heeft meegeschreven aan deze tracks.

Geen ideale introductie

Op Deeper Understanding, de track die het album Director’s Cut was vooruitgesneld, is de computer de beste vriend van Kate Bush. Ze lijkt het met een los kunstgebit te zingen. Op This Woman’s Work doet Kate Bush dat weer, alleen niet de hele tijd. Het lijkt er dus op dat ze dit met opzet doet. Mij stoot ze er mee af. Muzikaal is het allemaal wel prima in orde. Het is heerlijk om even te vertoeven in een wereld waar haast niet bestaat. Op Moments Of Pleasure en Never Be Mine wordt dit gevoel vastgehouden. Het zijn samen met And So Is Love mijn favoriete tracks van Director’s Cut omdat Kate Bush hier zonder het eerder genoemde maniertje op zingt. Director’s Cut is geen ideale introductie maar maakt mij wel nieuwsgierig naar haar vroegere werk. Heeft ze dat er toch maar wel mooi mee bewerkstelligd.

Popularity: 20% [?]

Recensie nieuw album Suck It And See van Arctic Monkeys

// mei 19th, 2011 // No Comments » // Recensies

Alle oude Arctic Monkeys albums al in je bezit? Dan kun je het nieuwe Arctic Monkeys album Suck It And See ook blindelings aanschaffen. Een ouderwets goed album. Op basis van Brick By Brick, het eerste nieuwe liedje van Arctic Monkeys dat het album Suck It And See vooruitsnelde, werden ze een klein beetje afgeschreven. Brick By Brick, gezongen door drummer Matt Helders past echter wonderwel op Suck It And See. Het is eigenlijk wel grappig om Arctic Monkeys als een light versie van Queens Of The Stone Age aan het werk te horen. Op Suck It And See kiest Arctic Monkeys wel vaker voor een andere vorm. Zo bevat Library Pictures wat Black Sabbath invloeden en refereert All My Own Stunts aan Alice In Chains.

Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair is de meest logische single en daarom ook als eerste uitgebracht. Er staan echter nog wel een paar nummers op Suck It And See die staan te trappelen om airplay. She’s Thunderstorms en Black Treacle bijvoorbeeld. Naast een heerlijke melodielijn en inventief drumwerk is vooral de tekst van beide nummers ijzersterk. The Hellcat Spangled Shalalala is een heerlijk lome zomerdag song en dan zijn we helaas alweer halverwege het album Suck It And See dat werkelijk voorbij is gevlogen. Arctic Monkeys schakelt dan ook een tandje langzamer.

Tekstueel komen er ook wat zwaardere onderwerpen langs. Zo verhaalt Reckless Serenade over de doelloosheid van het bestaan. Elk nummer vertelt echter eigenlijk hetzelfde verhaal: Arctic Monkeys staat op eenzame hoogte in het huidige poplandschap en ze zijn nog lang niet uitgeschreven.

Popularity: 30% [?]

Recensie album what? van Bodi Bill

// mei 18th, 2011 // No Comments » // Recensies

Als je een opsomming probeert te maken van geslaagde albums waarop electro en traditionelere muziekstromingen samenkomen kom je hooguit tot een handvol. Radiohead heeft er enkele gemaakt. Natuurlijk hebben we Depeche Mode nog maar daarna wordt het toch wel wat zeuren. Het Duitse Bodi Bill kunnen we sinds dit jaar toevoegen aan het genoemde illustere tweetal. Met what? hebben zij een album gemaakt dat van begin tot eind boeit. En er lijkt zowaar sprake van een opleving als je kijkt naar artiesten als Natubella en Jamie Woon.

Paper, de track waar het album what? van Bodi Bill mee opent, kent een lichtvoetig ritme. De trance achtige melodielijn die eroverheen is gelegd maakt het echter ongeschikt voor al te gevoelige zielen. Ook Brand New Carpet is een erg emotioneel nummer over het afscheid tussen twee geliefden. Je voelt de pijn:”I helped you up, you pull me down. Why would she be running away from me.” Met Pyramiding lijkt het erop dat de toon voor het album is gezet:”I’m drowning in a pitch black sea.” Tekst en de donkere techno waar het nummer mee eindigt sluiten naadloos op elkaar aan.

Bodi Bill lichter van toon

Het vervolg van het album is gelukkig wat lichter van toon, ergens tussen pop en folk in. The Net roept the Alan Parsons Project in herinnering. Tot de duistere technoklanken weer opdoemen. Deze vinden een vervolg op And Patience waarin Bodi Bill lijkt te verhalen over hun lange weg naar bekendheid. Op Hotel wordt geexperimenteerd met breakbeat waarna met Sea Foam Bodi Bill zich van haar toegankelijkste kant laat zien. Dit nummer is ook al te horen geweest op Radio 501. En zo wordt langzaam toegewerkt naar het absolute hoogtepunt van what?, het 6,5 minuten durende Friends waarmee Bodi bill angstig dicht in de buurt komt van het onvolprezen People Are People van Depeche Mode.

Bodi Bill heeft met what? een ietwat donker maar fantastisch album gemaakt. Zowel geschikt voor pop/folk/rock als trance/techno liefhebbers.

Popularity: 16% [?]

Recensie nieuw album Angles van The Strokes

// mei 16th, 2011 // No Comments » // Recensies

Als een band zelf het album bekritiseert dat pas enige maanden geleden verscheen is dat op zijn minst vreemd. Het is het geval bij de nieuwe lp Angles van The Strokes. Een dergelijke opstelling van een band is vaak ingegeven door de kritieken. Dat kan wel kloppen. Superlatieven ontbraken in de recensies van het nieuwe The Strokes album Angels. Ik ben hier graag de uitzondering op.

Angles van The Strokes is de ultieme soundtrack voor bij het mooie weer dat ons landje nu al een paar maanden in de greep houdt. Single Under Cover Of Darkness is niet het enige hoogtepunt op het nieuwe The Strokes album Angles. Het is wel een van de meest traditionele The Strokes nummers op het nieuwe album Angles. Het heeft dan ook enkele jaren op de plank gelegen.

Veel meer dan op voorgaande albums wordt op Angles electronica toegevoegd aan de muziek van The Strokes. Op opener Machu Piccchu lijkt het bijna of we te doen hebben met een synth rock band. Op het gehele album Angles is te horen dat The Strokes behoorlijk onder de indruk is van de Arctic Monkeys. En ook het experimentele geluid van Radiohead komt voorbij. Dit is vooral goed te horen op You’re So Right.

Op veel nummers wisselt Julian Casablancas zijn kopstem af met zijn gewone zangstem. Daarom is dit album ook een stuk afwisselender. De danceinvloeden waar Casablancas solo mee heeft geexperimenteerd zijn ook meegenomen in het bandproces zoals bijvoorbeeld te horen is op Games. The Strokes is geen pure rockband meer maar levert op het nieuwe album Angles het ene na het andere prachtige popliedje af. Om steeds opnieuw verliefd op te worden.

Popularity: 12% [?]

Recensie nieuw album Song of Distance van Mazgani

// mei 11th, 2011 // No Comments » // Recensies

Bij het beluisteren van Song of Distance, het nieuwe album van Mazgani en mijn eerste kennismaking met hen, moet ik denken aan Balthazar. Het Belgische knuffelbandje van de Nederlandse critici. Dit zou Mazgani ook zeker ten deel kunnen vallen waar het zijn nieuwe album Song of Distance betreft. Ook Mazgani bedient zich van een afwijkende ritmiek en spannende arrangementen. Als Mazgani in Moonless Garden ook nog eens over “secrets” zingt, ben ik eigenlijk al verkocht.

Mijn gedachten dwalen af naar het beste werk van Salman Rushdie. Inderdaad, literatuur daar vergelijk ik dit mee. Mazgani heeft mijn gevoel dan al beroerd met de gedragen ballade Song of Distance, het titelnummer dat het album opent. Beggar’s Hands rockt iets meer. Op de avontuurlijke radiozender Radio 501 is dit nummer ook al te horen geweest.

Het prijsnummer op Song of Distance is Slaughterhouse of Love. Minutenlang weet Mazgani de aandacht vast te houden zonder de hulp van een ritmesectie. Met Winter Is Over speelt Mazgani verder met mijn gemoed. Ook de resterende tracks op Song of Distance zijn erg de moeite waard. Voor iedereen die van een eigenzinnige singer-songwriter met een rafelig randje houdt.

Popularity: 13% [?]

Recensie Paint The Town Red van Secret Rendezvous

// april 29th, 2011 // No Comments » // Recensies

Voor het album Paint The Town Red van Secret Rendezvous moest ik echt even mijn radio DJ oren uitschakelen dat altijd op zoek is naar het volgende licht verteerbare hapje voor zijn luisteraars. Al moet ik daarbij aangeven dat ik wel iets meer van ze vraag dan een Q Music of Radio 538. Maar voor Paint The Town Red van Secret Rendezvous moet je echt even de tijd nemen in je drukke bestaan. Het loont zeker de moeite.

Veel nummers op het album hebben een wat langere opbouw en vertonen hun ware schoonheid pas na een aantal malen draaien. Ze vragen 100% aandacht van de luisteraar. Paint The Town Red van Secret Rendezvous is geen album op op de achtergrond aan te hebben. Dan zou je er maar de helft uit halen en dat is toch zonde. En als je dan toch bezig bent sloop dan gelijk de shuffle functie uit je muziekapparaat. Secret Rendezvous heeft op Paint The Town Red een muzikale reis voor je uitgestippeld. Als je hier een andere weg voor volgt zul je hopeloos verdwalen. Zo, dat zijn heel veel woorden zonder dat je al heel veel wijzer bent geworden wat voor plaat Paint The Town Red van Secret Rendezvous nu precies is, behalve dan dat het een erg goed maar uitdagend album is. Ook voor deze recensie zul je dus even de tijd moeten nemen.

Soul, Jazz, Funk

Secret Rendezvous brengt een mix van Soul/Funk/Jazz die enorm swingt. Zo is Jealousy een hele knappe track waarin vooral de zang dit swingende gevoel oproept over een bijna ambient achtig intro. Dit wordt bijna drieënhalve minuut volgehouden tot de band losgaat en je elk moment Sly Stone verwacht om in te vallen. Cruise For A Minute volgt daarna, een heerlijk loom en jazzy nummer. Ideaal voor een zomerse dag die bij voorkeur doorgebracht dient te worden in een hangmat. Het korte liedje Cyberlove sluit hier naadloos op aan.

For The Sky heeft een perfecte productie waar vroeger Steely Dan een patent op had. Het nummer Secret Rendezvous heeft een moderner geluid. Zelf hoor ik Mario Winans en Ashanti erin terug. Op Always Get So Clumsy bedient Secret Rendezvous zich van een heerlijke funky ’80′s groove. Wacko is weer meer jazzy tot er halverwege het nummer opeens heerlijk gefreakt wordt op de elektrische gitaar. Rick James, Larry Graham dat werk. Just One More Thing en Trouble zijn de wat “lichtvoetigere”  singles. Kom ze maar gauw eens beluisteren op www.radio501.nl. Ik ben er elke donderdagavond van 20:00 tot 22:00. :)

Popularity: 13% [?]