In de ban van

Recensie nieuw album Nieuwe Moves van Zo Moeilijk

// april 23rd, 2011 // No Comments » // Recensies

Hiphop wordt tegenwoordig overspoeld met futuristische beats. Ook Zo Moeilijk lijkt van een buitenaardse planeet te komen. De voortstuwende groove in hun muziek brengt het gebruik van deze beats echter naar the next level. Een aantal tracks van Zo Moeilijk op het nieuwe album Nieuwe Moves gaat over hun skills en coolness maar met genoeg zelfspot om een glimlacht op je gezicht te toveren. Op andere tracks opent Zo Moeilijk echter je ogen. Zoals op Stress / Ik Heb Je:”Wie houdt er toezicht op de toezichthouders.” Ondertussen vermaken Zo Moeilijk je met hun spitsvondige woordkunst. In Doomdenkers bijvoorbeeld:”Ik kom als vrolijk licht. Donkere gedachten vinden me racist.” En in Talk Of The Town over beatmaker Jugo Boss:” Van messen in zijn rug gaat onze king niezen.”

Na Tuurlijk is Wij de volgende track die om airplay smeekt. Hierop is Zo Moeilijk doodeerlijk:

Fok al die wijven
Ik wil bij jou blijven
Ze willen allemaal wat wij hebben
Kijk ze kijken. Sexy als hell om mij te verleiden
Mannen zijn wat dat betreft makkelijk te misleiden

Op Srananga Gotu begeeft Zo Moeilijk zich op politiek terrein. Moet Desi Bouterse nu wel of niet de president van Suriname worden? Ze zijn er nog niet over uit. Op Codes leggen ze nog maar eens uit hoe je je in de maatschappij hoort te gedragen: U zeggen tegen ouderen en afblijven van het meisje van een ander. Zo Moeilijk als de nieuwe Doe Maar, het kloppend geweten van de jeugd?

Kant A is voor alle wanna be rappers: eerst al die old school classics uit je hoofd leren voordat je aan nieuw werk begint. Met Nieuwe Moves heeft Zo Moeilijk een nieuwe hiphop classic gemaakt. Consumptie verplicht.

Popularity: 13% [?]

Optreden R. Kelly 19 april 2011 in Heineken Music Hall, Amsterdam

// april 20th, 2011 // 17 Comments » // Recensies

15 jaar was R. Kelly maar liefst niet in Nederland geweest. Naar eigen zeggen althans. In 2001 stond R. Kelly namelijk nog in Ahoy, Rotterdam (Dank aan Saul van Stapele voor deze aanvulling) Vorig jaar ging het optreden van R. Kelly op het laatste moment niet door. Kaartjes voor vanavond waren dan ook erg gewild en het concert in de Heineken Music Hall vanavond was dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Als er een concert was waar ik bij wilde zijn was het dit concert want R. Kelly is al19 jaar de soundtrack van mijn leven. Ik kan me nog heel goed herinneren wanneer ik hem voor het eerst hoorde. Veronica organiseerde een swingbeat avond op de radio onder andere met live optredens van de Nederlander Zhype. Zijn cd en Born Into The Nineties van R. Kelly & The Public Announcement kocht ik de dag erna.

Het publiek had zich prachtig aangekleed en had er zin in. R. Kelly voelde de stemming in de Heineken Music Hall vanavond goed aan. “I feel you are in for some old school R. Kelly?” Sowieso was het publiek vanaf de eerste minuut (eigenlijk al tijdens het voorprogramma van DJ Orlando) uitzinnig. Het was een prachtig gezicht om een uitverkocht Heineken Music Hall te zien kolken. R. Kelly probeerde zo veel mogelijk van zijn uitgebreide repertoire te zingen en kortte de nummers daarom in. Tijdens het concert in de Heineken Music Hall haalde R. Kelly alles uit de kast. Hij liet heel goed merken 15 jaar afwezigheid te willen inhalen. Zijn vraag wie er met hem mee wilde naar Amerika werd van de voorste tot aan de achterste rijen met groot enthousiasme beantwoordt.

Bump ‘n Grind

Met zoveel hits op je repertoire kun je het je permitteren om She’s Got That Vibe, de doorbraakhit van R. Kelly niet te zingen. Het nummer werd door niemand gemist. Bijvoorbeeld door een gloedvolle uitvoering van Bump ‘n Grind te doen, voor een groot deel acapella. Of zijn Marvin Gaye pastiche Step In The Name Of Love. Aan deze legendarische artiest moest ik het hele concert ook denken. Het fantastische Down Low wat R. Kelly samen met de Isley Brothers heeft opgenomen was een volgend hoogtepunt. Ignition, I Believe I Can Fly, You Remind Me ze kwamen allemaal voorbij. Er was tijd voor improvisatie van R. Kelly en heel veel contact met het publiek. En het publiek gaf ook heel veel terug. Ik heb heel wat concerten gezien, vaak van witte gitaarbandjes, met publiek dat werkelijk waar geen enkele reactie teruggaf. Daar was vanavond geen sprake van. Vanavond bleek dat het kon en dat 1+1=3 opgaat in ons land van verschillende culturen en dat de Nederlandse politiek zo ongelooflijk fout zit met het (vanaf volgend jaar) bestraffen van dit soort concerten met een hoge btw toeslag. Als ons land iets nodig heeft is het avonden als deze met soulheld R. Kelly.

Ik weet zeker dat dit concert van R. Kelly in Heineken Music Hall weer een van die concerten is waarvan 100.000 mensen zullen zeggen dat ze erbij waren geweest. Voor mij persoonlijk was het een van de beste concerten die ik heb gezien en je moet van zeer goede huize komen wil je dit als artiest kunnen overtreffen.

De komende dagen ga ik ongetwijfeld nog veel meer hoogtepunten toevoegen aan bovenstaand verhaal maar zo vlak na het optreden van R. Kelly in de Heineken Music Hall vat dit het volgens mij wel goed samen.

Popularity: 21% [?]

Recensie album Love Shot van The Blue Van

// april 16th, 2011 // No Comments » // Recensies

Ik val nu natuurlijk weer ongelooflijk door de mand als muziekkenner maar Love Shot, het zesde album van The Blue Van is mijn eerste kennismaking met deze Deense rockers. In de VS zijn ze ongekend succesvol. Ook Hollywood heeft The Blue Van allang ontdekt. Zo zijn de liedjes van The Blue Van te horen geweest in CSI, Beverly Hills 90210 en Scrubs.

Love Shot

Love Shot is een zeer aangename kennismaking met The Blue Van. Het is een collectie fijne poprockliedjes waarvan een aantal, in ieder geval in mijn hoofd, als klassieker bestempeld kunnen worden. Zo is er de opener Mama’s Boy met de fantastische zin “You think The Ramones is a t-shirt maker”. Ook de eerste single (ze worden nog steeds uitgebracht) Run To The Sun is bijzonder aanstekelijk. Loser Takes It All roept de band Garbage in herinnering en dat is natuurlijk nooit verkeerd. De euforie van het sterke begin van Love Shot verdwijnt dan wel langzaam. Er lijken een paar liedjes op te staan die The Blue Van speciaal voor Hollywood heeft geschreven. Niet slecht maar ze behoren ook niet tot de hoogtepunten van Love Shot.

Geweldig slotoffensief The Blue Van

Gelukkig heeft The Blue Van nog een geweldig slotoffensief in petto. Zo doet Draw The Line me terugdenken aan de gelukzalige uren die ik op mijn slaapkamer doorbracht met de lp Same Goes For You van Leif Garrett. (red. tieneridool in de jaren ‘ 70) Hole In The Ground is weer zo’n heerlijk vuist-in-de-lucht rocknummer. Woman Of The Wrong Kind is een niet zo geslaagde ballad. Wait And See is al een iets beter geslaagde poging, maar het laat wederom horen dat de kracht van The Blue Van vooral bij de uptempo nummers ligt. Fans van Kiss en The Darkness vinden in Evil bijvoorbeeld hun favoriete zomertrack.

The Blue Van besluit het album Love Shot tenslotte nog met de levenswijsheid You Live, You Learn, You Die. Dit maakt nogmaals duidelijk waarom ze zo succesvol zijn in The States en je afvragen waarom ze in Nederland nog zo onbekend zijn. Waarschijnlijk zal The Blue Van toch eerst de directeur van Radio 538 tot medecomponist moeten bombarderen.

Popularity: 8% [?]

Recensie nieuw album King of Limbs van Radiohead

// maart 6th, 2011 // No Comments » // Recensies

Google is oppermachtig. Muziekrecensenten struikelden over elkaar om vooral de eerste te zijn met een recensie van The King of Limbs, het nieuwe album van Radiohead. Want als je het goed aanpakt, een gewaardeerde site hebt en als eerste ergens over schrijft maak je een goede kans op een hoge positie in Google. Het resultaat was dat The King of Limbs de hemel in werd geprezen. The King of Limbs van Radiohead was een meesterwerk. Het beste album dat ooit was uitgebracht door welke band dan ook.

Vertrouwde Radiohead

Ik heb bewust even wat langer gewacht, The King of Limbs wat tijd gegeven. Het is geen meesterwerk, het is gewoon een nieuwe plaat van de Radiohead die we nu al heel wat jaren kennen. Altijd leuk om weer wat nieuwe liedjes van te horen. Het nieuwe album The King of Limbs van Radiohead voelt vooral vertrouwd aan.

Opener Bloom leek me in eerste instantie ritmisch een rommeltje. Inmiddels is alles op zijn plaats gevallen, al luister ik er nog steeds niet graag naar. Dat geldt ook voor de tweede track Morning Mr. Magpie. Het is een wat saai nummer met een niet aansprekende tekst. Alleen het begin is wel aardig waar Thom Yorke snedig “You got some nerve coming here” zingt. Muzikaal sluit het nummer meer aan op zijn solodebuut The Eraser, waarmee ik overigens niet wil zeggen dat dat een saai album is.

Kippenvel

Little by Little is andere koek. Hier valt alles op zijn plaats. Mijn favoriete track van Thom Yorke is This Mess we’re in dat op het PJ Harvey album Stories From The City, Stories From The Sea uit 2000 staat. En dit nummer doet hij met Little by Little eigenlijk dunnetjes over. Een mooi gezongen tekst, prachtige gitaarmelodie en een kippenvel opwekkende opbouw. Het nummer Feral dat volgt sla ik als je het niet erg vindt graag weer even over. In Lotus Flower doet Radiohead weer hetzelfde als op Little by Little. Fantastisch nummer! Codex is de Pyramid Song van The King of Limbs. Prachtig ingetogen en heel mysterieus. Op basis van Codex ben ik toch weer geneigd Thom Yorke de beste zanger aller tijden te noemen.

Drie prachtige nummers dus op een album dat al niet veel tracks, acht in totaal, bevat. Er zijn bands waar je het niet van zou pikken. Maar Radiohead heeft al zoveel moois gemaakt dat je ook dit album weer probleemloos toevoegt aan je collectie. Al is het maar voor die drie bloedmooie nummers.

Popularity: 14% [?]

Recensie mixtape Purp & Patron van The Game

// februari 1st, 2011 // No Comments » // Recensies

Voor elk wat wils. Zo prijst The Game zijn nieuwe double mixtape Purp & Patron aan. En daarmee heeft hij een punt, want er komen heel wat verschillende stijlen voorbij. Zo benadert The Game in opener LA Times de stijl van 2Pac. “My block is my block,” zingt hij op bijna even charismatische wijze. “All eyes on me” citeert hij de legendarische rapper om er vervolgens zijn eigen draai aan te geven:”Even fucked Magic Johnson’s bitch and I’m still here. Shit I am legend.” In In My ’64 krijgt The Game hulp van Snoop Dogg en Pharrell. Laatstgenoemde heb ik in tijden niet zo gefocust gehoord. Ook Lil Wayne staat op de mixtape Purp & Patron. In Soo Woo klinkt hij stukken beter dan op zijn laatste album. The Game gooit er de ene na de andere oneliner uit:”Perfect is a jab like Ali.” En zo klinkt Soo Woo ook. Als de laatste ronde waarin Muhammed Ali zijn tegenstander knockout slaat.

Living Better is een track in de stijl van Kanye West met een gedenkwaardig refrein van The Notorious B.I.G. RIP Story roept de nineties hiphop in herinnering waar onder andere Naughty By Nature groot mee werd. Het is nauwelijks te geloven dat het The Game is die we op Children’s Story horen rappen. Hij doet Lodi Dodi part 2 (Deel 1 stond op het debuut van Snoop Dogg) in een flow die we nog niet eerder van hem hoorden. De tracks die daarna volgen zijn pure popnummers waarvan The Kill de grootste kans maakt om op de radio gedraaid te worden. The Kill dat een hitje was voor La Roux wordt hierin als basis gebruikt.

Patron

Patron, zeg maar de B-kant van Purp & Patron, trapt af met Burn NY waarmee New York door Westcoast rapper The Game wordt geëerd en alle Eastcoast hiphop die er is geboren. Op de hele mixtape sijpelt al door dat The Game de beef met 50 Cent wil eindigen. In Burn NY wordt hier expliciet toe opgeroepen. Ook Ashes to Ashes en Dedicated roepen op tot een samenwerking van de Westcoast en Eastcoast. Op Patron duiken ook weer heel wat grote namen op: T-Pain, Pharrell, Rick Ross en Ashanti. Op I Just Want To Fuck probeert The Game het aan te leggen met Beyonce voor een Destiny’s Child. Ik ben benieuwd hoe Jay-Z hier tegenover staat. :)

Op Patron is het vooral de old school California style van 2Pac en Dr. Dre die centraal staat. Favorite DJ is hierop de uitzondering. Een radiovriendelijke track, vergelijkbaar met Cooler Than Me van Mike Posner. Op History zijn de old school helden Doug E. Fresh, Big Daddy Kane en KRS One te horen. Patron wordt vervolgens afgesloten met Dr. Dre op The Ocean. Zouden ze vooraf geweten hebben dat ze op een classic hiphop album kwamen te staan?

Popularity: 19% [?]

Recensie III/IV van Ryan Adams & The Cardinals

// januari 30th, 2011 // No Comments » // Recensies

Take outs worden ze genoemd, de nummers op III/IV, het nieuwe dubbelalbum van Ryan Adams & The Cardinals. Nummers die de tracklisting van eerdere albums niet haalden. Ryan Adams richtte zijn eigen Pax-Am Records label op om ze uit te kunnen brengen. Voor muzikanten lijkt het me heel frustrerend om er achter te komen dat zelfs een album van Ryan Adams met leftovers hun werk overschaduwten zelfs overbodig maakt. Elk van de 21 nummers bevat een fantastisch idee. De ene keer is dat een geweldige riff, dan weer een tekstuele vondst, in de meeste gevallen zelfs beide.

III

Opener Breakdown Into The Resolve start met een sprankelend gitaargeluid zoals we dat kennen van Cardinology, het vorige album van Ryan Adams & The Cardinals. Het venijn zit hem echter in de staart, het krachtig bijna gerapte outro. “Tired. Happy. Angry.” Daarna volgt Dear Candy, een ode aan het wel vaker in de popmuziek tot de verbeelding sprekende meisje. (onder andere bij Iggy Pop en Elvis Costello)

Op Wasteland liggen Ryan Adams & The Cardinals inmiddels volledig op stoom. Blijkbaar moeten er heel wat frustraties worden weggezongen:”It’s your wasteland, you have it.” Ook Ultraviolet Light eindigt weer spectaculair waarin Ryan Adams de hoogste regionen van zijn stembereik opzoekt. In Stop Playing With My Heart schakelt hij over op ouderwetse punk. Lovely and Blue bevat een drumpatroon dat uit de drum ‘n bass scene afkomstig lijkt.

De band experimenteert er dus driftig op los en houdt zich niet meer aan het country idioom dat de afgelopen jaren iets te vaak het geval was. op Happy Birthday wordt er zelfs met electronica gestoeid. Maar nooit wordt het liedje uit het oog verloren. De laatste drie nummers van de B-kant laten dit mooi horen. Hier staat de verhalenverteller Ryan Adams weer centraal.

IV

Op naar plaat nummer twee. Kant A opent met het krachtige No waarin we Ryan Adams weer horen rappen. Numbers bevat wederom punkinvloeden maar kent tevens de nodige tempowisselingen. Hier valt ook de zang op van Catherine Popper, de oud-bassiste van The Cardinals. Typecast is de hit op het album waarmee Adams The Style Council naar de kroon steekt. Over de rol die sommige mensen zich toe eigenen en waar ze maar niet los van komen. Steeds worden ze weer verliefd op die foute man of vrouw. My Favorite Song begint tekstueel ijzersterk:” My favorite song, don’t know how it goes.” In het refrein bedient Ryan Adams zich van een verslavende melodielijn die haaks staat op de gitaarpartij. Met Kill The Lights komt III/IV rockend tot een einde.

Als je besluit III/IV aan te schaffen raad ik je sterk aan deze (op prachtig rood en blauw) vinyl te kopen. Ryan Adams heeft er flink zijn best op gedaan met een uitklaphoes, prachtige inlays, poster en een downloadcode zodat je ook de ghosttrack Street Fight niet hoeft te missen.

Popularity: 24% [?]

Recensie Chloe & The Lonesome Cowboy: Right At The Sun

// januari 11th, 2011 // No Comments » // Recensies

Chloë & The Lonesome Cowboy is een Brussels indiepopduo. Sinds kort is een eerste EP uit getiteld Right At The Sun. In het begeleidend schrijven worden vooral buitenlandse invloeden als Leonard Cohen, Nick Cave en Elbow genoemd. Mij vallen vooral de invloeden uit eigen land op in de muziek van Chloë & The Lonesome Cowboy. De erfenis van Vaya Con Dios en K’s Choice. Niet direct aanwijsbaar maar meer sluimerend op de achtergrond, verweven met de muziek.

De zangmelodieën zijn ijzersterk en de spanningsboog op de acht tracks tellende EP Right At The Sun zorgen ervoor dat ik het album erg vaak luister. Het vrijblijvende karakter van tweede stem Bram van der Stocken vormt een mooi contrast met de intens zingende Chloë Nols. Al zou ik ook wel eens willen horen wat er gebeurt als beide hetzelfde vuur aan de dag leggen. Net zoals ik niet kan wachten om te ervaren welke uitwerking hun muziek in de zomer op mij heeft. Het zou mooi zijn als ze dan voor wat optredens naar Nederland komen.

http://www.myspace.com/chloeandthelonesomecowboy

http://www.facebook.com/chloeandthelonesomecowboy

Popularity: 18% [?]