In de ban van

Recensie The Magic Got Killed van Too Tangled

// december 28th, 2010 // No Comments » // Recensies

Ik wil het echt, een leuke recensie schrijven over het album The Magic Got Killed van Too Tangled. Omdat het zo’n charmant bandje is. Maar het gaat hem deze keer echt niet worden. Volgens het begeleidend schrijven worden ze veel gedraaid door Studio Brussel en dat hoor ik er ook wel in. De sound is er. Een soort veilige, radiovriendelijke Blood Red Shoes variant. Er staat echter geen liedje op The Magic Got Killed dat me bij de keel grijpt. Muzikaal wil het maar niet op gang komen en de teksten zijn te stompzinnig voor worden. Maar ik vind Too Tangled wel leuk. Snap je mijn dilemma?

Met Garage Rock heeft het allemaal niets te maken, het genre dat de platenmaatschappij Too Tangled toedicht. Daarvoor klinkt het allemaal te bedacht. En teksten als “you need an icemachine to cool off” worden natuurlijk niet gezongen door een stel pubers waarvan de hormonen op exploderen staan. Want dat moet Garage Rock namelijk zijn. Rauwe, urgente rock ‘n roll. En dat mis ik bij Too Tangled. Ik wens ze veel succes bij het vinden van hun eigen geluid.

Popularity: 15% [?]

Recensie All The Plans deluxe edition van Starsailor

// december 26th, 2010 // No Comments » // Recensies

In 2001 debuteerde Starsailor briljant met het album Love Is Here en de zegetocht kon beginnen via radio, televisie en de grote festivals. Internet was nog klein. Ook opvolger Silence Is Easy deed zijn werk. Maar ergens omtrent hun derde On The Outside liep het, in Nederland althans, spaak. Aan de nieuwe nummers van Starsailor lag het niet echt, maar blijkbaar was het bandjes momentum voorbij want ook het ongekend populaire Travis en bijvoorbeeld Franz Ferdinand kreeg geen voet meer aan de grond.

Al een tijdje is het vierde album All The Plans van Starsailor uit. Ook daar werd in Nederland weinig van vernomen. Alleen als je de band zelf, via het inmiddels erg belangrijk geworden internet, op de voet volgt zou je ervan af kunnen weten. Ik weet eerlijk gezegd niet wat Starsailor nog meer zou moeten doen dan het schrijven van killertracks als Tell Me It’s Not Over om meer aandacht te krijgen. Een, zeker voor Coldplay, jaloersmakend pianothema op een voortstuwend ritme dat ervoor zou moeten zorgen dat de titel niet op hun carrière slaat. Boy In Waiting dat daarop volgt is een klein melancholisch liedje dat Bruce Hornsby & The Range (wie kent hem nog?) in herinnering roept. Het derde nummer, The Thames, kent een fijn rockabilly-achtig ritme. Het refrein zorgt voor het eerste kippevelmoment van het album, zelfs bij -10 graden.

All The Plans

Titelnummer All The Plans verhaalt over de nutteloosheid van het maken van plannen. Eén kleine misstap en alles kan overboord. We horen hier ook voor het eerst het meeslepende orgelspel van Barry Westhead. We zijn dan op het tweede deel van het album All The Plans aanbeland waar vooral dit orgelspel je als het ware de muziek inzuigt. Zoals op het intense Neon Sky. You Never Get What You Deserve, over de zelfkant van het leven zal ook niemand onberoerd laten. Hier trekt voor het eerst Barry Westhead de hoofdrol naar zich toe op zijn orgel door het nummer te laten eindigen in een meeslepende climax. Hurts Too Much bezorgt je als dertiger dat heerlijke weemoedige gevoel over alles wat je al hebt beleefd in je eigenlijk nog korte leventje.

Starsailor akoestisch

In Stars and Stripes is het rockabilly ritme weer terug. Ook op de hierna nog volgende nummers maakt Starsailor geen misstappen. Met Listen Up wordt zelfs nog een tweede single opgeleverd die bij 3FM zo de zender op had gekund. Al met al een prima album dat ook als deluxe edition verkrijgbaar is met een tweede bonusdisc. Dit tweede schijfje staat vol kippevelmomenten. Zeven om precies te zijn. Zoveel nummers staan er namelijk op in een uitgeklede, akoestische versie waarvan enkele uitvoeringen de luisterervaring van de electrische versies moeiteloos overstijgen. Een prachtig album deze winter mee door te komen!

Popularity: 11% [?]

Recensie In Het Dove Oor van Ricky de Sire

// december 20th, 2010 // No Comments » // Recensies

Er staat een waarschuwingssticker op het album In Het Dove Oor van Ricky de Sire. Het album zou Beperkte Zang bevatten. Maar als de keelklanken van Ricky de Sire als beperkte zang wordt aangemerkt welke waarschuwing moet er dan wel niet op het tv-programma #tvoh geplakt worden? De teksten, muziek en zang op In Het Dove Oor kunnen geen mens ongemoeid laten, terwijl in TVOH nooit sprake is van “een kippevelmoment” .

Ricky de Sire waarschuwt tegen onze “maatschappij van laag allooi”. Ook al weet hij dat het tegen Het Dove Oor is. Hij beseft: de mens is ook een beest. Jaloezie is poëtisch nooit beter verwoordt dan door Ricky de Sire:” haar tederheid is nu van hem”. En als je met twee regels alle gelovigen neer weet te zetten als goedgelovigen ben je echt heel goed. Ricky de Sire is dat. Ik weet ook wel dat dit niet aankomt bij Henk en Ingrid, hoewel er ook een potentiële hit (Henk en Ingrid luisteren alleen maar naar hits) op staat: Dubbele penetratie (kostte je relatie).

Nederlandse Charles Bukowski

Onze hele Nederlandse muziekcultuur komt terug op het album, van Armand tot Boudewijn de Groot. Maar ook de Pixies (niet Nederlands) zijn nooit ver weg. De teksten zijn zonder uitzondering van een grote poëtische schoonheid. Hierbij moet je niet denken aan de mysterieuze teksten van Blöf. Juist de rauwe directheid maakt In Het Dove Oor zo’n sterk album. Ricky de Sire als de Nederlandse Charles Bukowski? Het zou zomaar kunnen.

Schreeuwen om cultuur

Al die Nederlanders die zo om cultuur schreeuwen zouden er beter aan doen dit album In Het Dove Oor van Ricky de Sire aan te schaffen. Dat is pas een protestdaad. Natuurlijk kun je op zoek gaan naar een gratis download maar dan mis je toch wel wat. Zo kwam ik er via de liner notes achter dat Ricky de Sire leentjebuur heeft gespeeld met Tim Knol: “zijn” drummer Kees Schaper deelt ook op In Het Dove Oor een aantal ferme tikken uit.

www.ricky-desire.nl

Popularity: 18% [?]

Fabuleus debuut The Hillsinger EP van Kashmere Hakim

// oktober 8th, 2010 // No Comments » // Recensies

Zelden was ik zo onder de indruk dan van The Hillsinger, de debuut EP van Kashmere Hakim. Fabuleus gitaarspel, een fluwelen stem en gouden melodieën. Let wel, Kashmere maakt muziek voor fijnproevers. Heb je het album van Tim Knol in huis en ben je niet bang voor een brok in je keel dan raad ik je deze EP zeker aan.

The Hillsinger is een stuk minder luchtiger en juist daarom misschien in alles wel de overtreffende trap. Bij mij brengt het goede herinneringen naar boven. Aan Josh Ritter bijvoorbeeld ten tijde van Hello Starling toen hij nog liedjes maakte in plaats van composities, Tom McRae op zijn zachtst of de onsterfelijke Nick Drake. Folkmuziek (sommige mensen noemen het americana) werd toen nog volop gedraaid op de landelijke radio. Misschien dat die tijd weer terugkeert met Kashmere Hakim. Hij heeft een Book of Songs zingt hij op The Hillsinger EP. Dus we kunnen nog even voort.

Ik schrik op. De afgelopen uren heb ik onafgebroken geluisterd naar de zes liedjes op The Hillsinger. Met goede muziek kan dat.

Kopen? www.cdbaby.com/kashmerehakim1 (geloof me, dat wil je)

Luisteren? www.myspace.com/kashmerehakim (geloof me, dan ben je verkocht)

Lezen? www.kashmere.nl (geloof me, er gaat niets boven zijn muziek)

Popularity: 21% [?]

Recensie derde cd Wilderness Heart van Black Mountain

// oktober 6th, 2010 // No Comments » // Recensies

Black Mountain kende ik eerlijk gezegd nog niet. Maar het is tegenwoordig welhaast onmogelijk om op de hoogte te zijn van alles wat uitkomt. Ik probeer daarin ook het kaf van het koren te scheiden. Alleen albums die zich op één of andere manier onderscheiden worden hier besproken. Albums die echt een plaats verdienen in de kast van de muziekliefhebber. Het album Wilderness Heart van Black Mountain is zo’n album. Grijp ik hier over drie jaar ook nog steeds naar terug is de vraag die ik mezelf altijd stel. In het geval van Black Mountain kan ik hier volmondig ja op antwoorden. Een kennis wees me op single The Hair Song, de opener van het album Wilderness Heart. Inderdaad een heel fijn, toegankelijk rocknummer. Na twee draaibeurten werd ik echter ook gegrepen door de rest van het album.

Laag gestemde gitaren

Op het eerste gehoor bedient Black Mountain zich van een wat aparte combinatie van genres. Stevige gitaarrock wordt afgewisseld met breekbare folkliedjes. De rockliedjes is muzikaal verwant aan Black Sabbath. Zanger Stephen McBean zingt ze alleen niet zo hysterisch als Ozzy Osbourne. Als zangeres Amber Webber zich hier bij voegt is er sprake van een eigen geluid. Op verschillende nummers wordt de gitaarsolo weer nieuw leven ingeblazen. Ook komen er klassieke orgelpartijen voorbij die wij Nederlanders kennen van Focus en Ekseption. Soms refereert Black Mountain aan progrock, maar nooit overdadig. De blues is ook nooit ver weg. Dat blijkt wel uit titels als Buried By The Blues.

Breed uitwaaierend

De akoestische folkliedjes worden even gepassioneerd gezongen, vaak prachtig meerstemmig. Zoals vaker het geval is ligt bij dit type nummers de nadruk meer op de teksten, die gelukkig meestal even rechttoe rechtaan zijn als op de rest van het album. Om er achter te komen waar The Way To Go precies over gaat heb ik echter nog even nodig. Dit is een nummer met een folky inslag. Er wordt echter ook behoorlijk gescheurd op de electrische gitaar. Op Wilderness Heart gaat het dus alle kanten op waardoor het voor de muziekliefhebber met een brede smaak erg genieten is.

P.S. Speciaal voor hen heeft Black Mountain het album ook voor een klein prijsje verkrijgbaar gemaakt op vinyl.

Popularity: 17% [?]

Nieuw album van Ryan Adams bevat geen country

// oktober 5th, 2010 // No Comments » // Recensies

Ook ik schrok van het bericht dat Ryan Adams zou kampen met gehoorproblemen. Het nieuws werd vlak na het fantastische RAI-concert bekend. Lange tijd vreesde ik of ik het mijn hele verdere leven moest doen met de elf albums die hij tijdens zijn 9-jarige carrière had uitgebracht. Hij leek zich te storten op zijn andere ambitie, het schrijven van een roman. Maar nu is er Orion, een plaat waar de gemiddelde muziekliefhebber een gehoorbeschadiging van verwacht op te lopen. Voor mij klinkt het echter als het logische vervolg op Rock N Roll, de Ryan Adams plaat die ik nog het vaakst opzet. Ryan Adams noemt Orion zelf zijn “heavy metal plaat”.

Zeven jaar na het uitbrengen van Rock N Roll doorbreekt Ryan Adams eindelijk weer eens de hokjesgeest. Alleen daarom al is Orion dé plaat van 2010. Orion is overigens echt een plaat, want de collectie songs wordt vooralsnog alleen uitgebracht op vinyl. De laatste paar albums was Ryan Adams verworden tot een countryzanger in plaats van de vrije geest waar ik hem voor hield. Met in zijn pink overigens nog altijd meer talent dan heel Nashville.

Politiek statement?

Orion gaat, zoals het een heavy metal album betaamt, over oorlog en kan daardoor ook worden uitgelegd als een politiek statement. Misschien refereert de zin Battles at stations naar het ingeslapen radiolandschap? Als de titel van het nummer, Disappyramid, maar niet Ryan Adams’ grootste wens blijkt te zijn, want van deze Ryan Adams wil ik nog wel een paar albums.

Stuiterend door de huiskamer

Omdat Ryan twee keer zo snel zingt als we gewend zijn, zijn de nummers een stuk korter, gemiddeld twee minuten. Een enkel nummer begint met gevoelig pianospel of akoestisch getokkel. Binnen een kwart minuut transformeren ze echter weer tot pure heavy metal. Een opgevoerde versie van Nirvana’s Bleach is misschien nog de beste omschrijving. In de teksten botviert Ryan Adams ook zijn liefde voor science fiction. Maar zoals het hoort bij heavy metal zijn de teksten dit keer ondergeschikt. Het gaat om de energie die de muziek oproept. Snel je pick-up dus weer van zolder halen, Orion aanschaffen en met gebalde vuist door de huiskamer stuiteren.

Popularity: 23% [?]

Recensie cd Memoirs van Rox

// oktober 1st, 2010 // No Comments » // Recensies

1965. Het pionierswerk van Dusty Springfield op de Britse televisie zorgt ervoor dat Europa eindelijk valt voor de artiesten uit de Motown stal. In Engeland ontwikkelt zich een levendige scene dat uitgroeit tot een heus genre, Northern Soul. Na jaren te hebben gesluimerd bloeit het genre als nooit tevoren met artiesten als Duffy en Adele. Het nieuwste talent heet Rox. Haar stem doet soms denken aan Adele, meestal klinkt ze echter nog iets warmer.

Onlangs bracht Rox haar album Memoirs uit. Nog meer als Duffy en Adele bezit ze de gave om liedjes te schrijven waarbij je het gevoel krijgt ze bij de eerste beluistering al je hele leven te kennen. Zoals het hoort bij Northern Soul worden er geen andere tere onderwerpen aangesneden dan haar eigen hartezeer. Maar dit wordt wel heel smaakvol en vooral melodisch gedaan. Zoals bijvoorbeeld op opener No Going Back waarop Rox hartstochtelijk uitlegt nooit meer terug te gaan naar haar ex. Op Do As I Say is het de prachtige zinsnede When time gets in the way of me loving you die opvalt. Op Page Unfolds moet ik opeens aan Toni Braxton denken. Net als bij haar klinken de liedjes van Rox alsof ze nooit meer door iemand anders gezongen zouden kunnen worden. Een zin als Just a little boy in a big man’s frame is voldoende om een hele film voor mijn ogen af te spelen.

Mannenhater

Op Memoirs geeft Rox de man weer een behoorlijke veeg uit de pan. He couldn’t do nothing right, zingt ze in My Baby Left Me en dat vat het album tekstueel wel goed samen. Voor haar muziekcarrière zou het goed zijn als ze Mr. Right nog eventjes niet zou tegenkomen, al gun je haar dit geluk wel. Rox redt het wel zoals ze zelf zingt op reggae uitstapje Rocksteady. Met Memoirs heeft ze in ieder geval al één van de leukste platen van 2010 gemaakt.

Popularity: 17% [?]