In de ban van

Recensie derde cd Wilderness Heart van Black Mountain

// oktober 6th, 2010 // No Comments » // Recensies

Black Mountain kende ik eerlijk gezegd nog niet. Maar het is tegenwoordig welhaast onmogelijk om op de hoogte te zijn van alles wat uitkomt. Ik probeer daarin ook het kaf van het koren te scheiden. Alleen albums die zich op één of andere manier onderscheiden worden hier besproken. Albums die echt een plaats verdienen in de kast van de muziekliefhebber. Het album Wilderness Heart van Black Mountain is zo’n album. Grijp ik hier over drie jaar ook nog steeds naar terug is de vraag die ik mezelf altijd stel. In het geval van Black Mountain kan ik hier volmondig ja op antwoorden. Een kennis wees me op single The Hair Song, de opener van het album Wilderness Heart. Inderdaad een heel fijn, toegankelijk rocknummer. Na twee draaibeurten werd ik echter ook gegrepen door de rest van het album.

Laag gestemde gitaren

Op het eerste gehoor bedient Black Mountain zich van een wat aparte combinatie van genres. Stevige gitaarrock wordt afgewisseld met breekbare folkliedjes. De rockliedjes is muzikaal verwant aan Black Sabbath. Zanger Stephen McBean zingt ze alleen niet zo hysterisch als Ozzy Osbourne. Als zangeres Amber Webber zich hier bij voegt is er sprake van een eigen geluid. Op verschillende nummers wordt de gitaarsolo weer nieuw leven ingeblazen. Ook komen er klassieke orgelpartijen voorbij die wij Nederlanders kennen van Focus en Ekseption. Soms refereert Black Mountain aan progrock, maar nooit overdadig. De blues is ook nooit ver weg. Dat blijkt wel uit titels als Buried By The Blues.

Breed uitwaaierend

De akoestische folkliedjes worden even gepassioneerd gezongen, vaak prachtig meerstemmig. Zoals vaker het geval is ligt bij dit type nummers de nadruk meer op de teksten, die gelukkig meestal even rechttoe rechtaan zijn als op de rest van het album. Om er achter te komen waar The Way To Go precies over gaat heb ik echter nog even nodig. Dit is een nummer met een folky inslag. Er wordt echter ook behoorlijk gescheurd op de electrische gitaar. Op Wilderness Heart gaat het dus alle kanten op waardoor het voor de muziekliefhebber met een brede smaak erg genieten is.

P.S. Speciaal voor hen heeft Black Mountain het album ook voor een klein prijsje verkrijgbaar gemaakt op vinyl.

Popularity: 17% [?]

Nieuw album van Ryan Adams bevat geen country

// oktober 5th, 2010 // No Comments » // Recensies

Ook ik schrok van het bericht dat Ryan Adams zou kampen met gehoorproblemen. Het nieuws werd vlak na het fantastische RAI-concert bekend. Lange tijd vreesde ik of ik het mijn hele verdere leven moest doen met de elf albums die hij tijdens zijn 9-jarige carrière had uitgebracht. Hij leek zich te storten op zijn andere ambitie, het schrijven van een roman. Maar nu is er Orion, een plaat waar de gemiddelde muziekliefhebber een gehoorbeschadiging van verwacht op te lopen. Voor mij klinkt het echter als het logische vervolg op Rock N Roll, de Ryan Adams plaat die ik nog het vaakst opzet. Ryan Adams noemt Orion zelf zijn “heavy metal plaat”.

Zeven jaar na het uitbrengen van Rock N Roll doorbreekt Ryan Adams eindelijk weer eens de hokjesgeest. Alleen daarom al is Orion dé plaat van 2010. Orion is overigens echt een plaat, want de collectie songs wordt vooralsnog alleen uitgebracht op vinyl. De laatste paar albums was Ryan Adams verworden tot een countryzanger in plaats van de vrije geest waar ik hem voor hield. Met in zijn pink overigens nog altijd meer talent dan heel Nashville.

Politiek statement?

Orion gaat, zoals het een heavy metal album betaamt, over oorlog en kan daardoor ook worden uitgelegd als een politiek statement. Misschien refereert de zin Battles at stations naar het ingeslapen radiolandschap? Als de titel van het nummer, Disappyramid, maar niet Ryan Adams’ grootste wens blijkt te zijn, want van deze Ryan Adams wil ik nog wel een paar albums.

Stuiterend door de huiskamer

Omdat Ryan twee keer zo snel zingt als we gewend zijn, zijn de nummers een stuk korter, gemiddeld twee minuten. Een enkel nummer begint met gevoelig pianospel of akoestisch getokkel. Binnen een kwart minuut transformeren ze echter weer tot pure heavy metal. Een opgevoerde versie van Nirvana’s Bleach is misschien nog de beste omschrijving. In de teksten botviert Ryan Adams ook zijn liefde voor science fiction. Maar zoals het hoort bij heavy metal zijn de teksten dit keer ondergeschikt. Het gaat om de energie die de muziek oproept. Snel je pick-up dus weer van zolder halen, Orion aanschaffen en met gebalde vuist door de huiskamer stuiteren.

Popularity: 23% [?]

Recensie cd Memoirs van Rox

// oktober 1st, 2010 // No Comments » // Recensies

1965. Het pionierswerk van Dusty Springfield op de Britse televisie zorgt ervoor dat Europa eindelijk valt voor de artiesten uit de Motown stal. In Engeland ontwikkelt zich een levendige scene dat uitgroeit tot een heus genre, Northern Soul. Na jaren te hebben gesluimerd bloeit het genre als nooit tevoren met artiesten als Duffy en Adele. Het nieuwste talent heet Rox. Haar stem doet soms denken aan Adele, meestal klinkt ze echter nog iets warmer.

Onlangs bracht Rox haar album Memoirs uit. Nog meer als Duffy en Adele bezit ze de gave om liedjes te schrijven waarbij je het gevoel krijgt ze bij de eerste beluistering al je hele leven te kennen. Zoals het hoort bij Northern Soul worden er geen andere tere onderwerpen aangesneden dan haar eigen hartezeer. Maar dit wordt wel heel smaakvol en vooral melodisch gedaan. Zoals bijvoorbeeld op opener No Going Back waarop Rox hartstochtelijk uitlegt nooit meer terug te gaan naar haar ex. Op Do As I Say is het de prachtige zinsnede When time gets in the way of me loving you die opvalt. Op Page Unfolds moet ik opeens aan Toni Braxton denken. Net als bij haar klinken de liedjes van Rox alsof ze nooit meer door iemand anders gezongen zouden kunnen worden. Een zin als Just a little boy in a big man’s frame is voldoende om een hele film voor mijn ogen af te spelen.

Mannenhater

Op Memoirs geeft Rox de man weer een behoorlijke veeg uit de pan. He couldn’t do nothing right, zingt ze in My Baby Left Me en dat vat het album tekstueel wel goed samen. Voor haar muziekcarrière zou het goed zijn als ze Mr. Right nog eventjes niet zou tegenkomen, al gun je haar dit geluk wel. Rox redt het wel zoals ze zelf zingt op reggae uitstapje Rocksteady. Met Memoirs heeft ze in ieder geval al één van de leukste platen van 2010 gemaakt.

Popularity: 17% [?]

Recensie album Snakes & Ladders van Bertolf

// september 18th, 2010 // No Comments » // Recensies

Als je een album uitbrengt waarvan elk nummer in principe op single kan worden uitgebracht is dat niet alleen knap maar tegelijkertijd ook heel erg slim. Het verlangt namelijk de levensduur van je album. En als je er dan ook nog voor weet te zorgen dat je plaat coherent klinkt en zelfs na talloze draaibeurten geheimen blijft prijsgeven, dan weet je dat je met een uniek talent te maken hebt. Zo’n talent waar er elk decennium hooguit één van opstaat.

Ik heb expres wat langer gewacht met het recenseren van Snakes & Ladders, het tweede album van Bertolf, maar het moet er nu toch echt van komen. Hoe vaak ik opener Cut Me Loose ook heb ingestart, iedere keer maak ik toch een vreugdesprongetje. Dat geldt ook voor eerste single Two In A Million dat voor mij de aanleiding was om het album te kopen. Waar in de popmuziek veel over “Jij” wordt geschreven staat in dit nummer de samensmelting van man/vrouw, man/man, vrouw/vrouw centraal. (omcirkelen wat bij jou van toepassing is) En dan is het alweer tijd voor mijn favoriete track van Bertolf’s album Snake & Ladders, Sound Of A Heartbreak, waar tekst en muziek elkaar naadloos aanvullen.

Klinken als Bertolf

Toegegeven, ook ik heb even moeten wennen aan de stem van Bertolf die gelijkenis vertoont met Rufus Wainwright, maar daar krijg je dan ook veel voor terug. Goede wat mysterieuze, diepgravende teksten, verrassende breaks en pakkende melodieën. En nergens dringen referenties op. De liedjes klinken allemaal als Bertolf. Of het moet een liedje als PennyLane zijn dat ook geschreven zou kunnen zijn door Lennon/McCartney. Getuige de titel is daar in dit ene geval dan ook bewust voor gekozen.

Hoe vaker ik het album beluister des te meer realiseer ik me dat de (bijna) unieke stem van Bertolf (two in a million samen met Rufus Wainwright) misschien wel één van de belangrijkste factoren is die zijn succes kunnen verklaren. Luister maar naar het griezelig perfect gezongen Fortune Changes Overnight, mijn favoriete track van het album Snakes & Ladders. Schreef ik dat ook al niet over Sound Of A Heartbreak? Ongetwijfeld denk ik er morgen weer anders over. Dat heb je nu eenmaal met albums waar alleen maar singles en geen vullers opstaan. Simply Amazing!

Popularity: 19% [?]

Bloom zal met wat beters moeten komen dan het album All That Is

// september 3rd, 2010 // No Comments » // Recensies

De band Bloom wil mensen die soms overweldigd worden door het leven een hart onder de riem steken en ze overtuigen dat ze het leven aankunnen. En dat is goed te horen ook. Als je “emotioneel” probeert te zingen werkt dit namelijk vaak averechts. Muzikaal zit het goed in elkaar, het roept herinneringen op aan de band Tonic die je hopelijk nog kent van hun powerpop met Ierse invloeden. Een combinatie waar ze het in de jaren ’90 ver mee hebben geschopt.

Het is jammer dat de zang van Bloom niet op hetzelfde niveau zit. De vocalen zijn ook nog erg naar voren gemixt waardoor het extra opvalt. Uiteraard zijn er altijd lichtpuntjes op een album, zo ook op All That Is. In opener Lost In Space past alles wonderwel. Op Movin Too Fast is het kraakje in de stem van Andy Race precies wat het nummer nodig heeft. Alleen mag hij wel wat minder knijpen met zijn stem. Shoulder To Cry is zelfs voor Ed Kowalczyk te pathetisch. Muzikaal is het nummer echter ijzersterk. Ik betrapte me er zelf op dat ik toch meezong.

Op Falling wordt Andrew Dorff in herinnering geroepen. Nog een wonderkind uit de jaren ’90 waarvan ik het onbegrijpelijk vindt dat hij slechts één supercd bij Sony en een onuitgebracht album bij Lost Highway Recordings heeft mogen maken. Na Falling gaat het album All That Is van Bloom helaas als een nachtkaars uit. Het kan aan mij liggen maar vier aardige nummers op een album is toch wat povertjes.

Popularity: 17% [?]

Dirt In The Skirt van BugGiRL blaast hardrock nieuw leven in

// augustus 31st, 2010 // No Comments » // Recensies

Ik heb de oplossing gevonden hoe elke nieuwe dag gelijk vol energie te beginnen. Ik hoef daarvoor geen Red Bull te drinken, ik zet gewoon de (nieuwe) plaat Dirt In The Skirt van BugGiRL op. In hun melodische hardrock zijn invloeden terug te horen van AC/DC, Guns ‘n Roses en The White Stripes. Nergens ligt het er echter dik bovenop. De contouren van een eigen stijl zijn op Dirt In The Skirt overigens al hoorbaar. Als je op zo’n verbluffende wijze een praktisch overleden muziekstroming nieuw leven weet in te blazen zie ik dat met vertrouwen tegemoet. En welke vader gunt zijn zoon nu niet zijn eigen Guns ‘n Roses?

Of BugGiRL dit in zich heeft weet ik niet. Als jongen zul je je toch wat moeilijker kunnen afzetten tegen je ouders met een zangeres als rolmodel, maar Amber Spence staat haar mannetje. Achter ongecompliceerde titels als Spread Your Eagle, Dirt In The Skirt en Shakin’ Up Saturday schuilen fantastische liedjes. Zelfs als je geen fervent hardrocker bent. Als je je een stoerder imago wilt aanmeten is Dirt In The Skirt van BugGiRL dé plaat om dit mee te doen. Net als AC/DC moeten ze dat verre Australië maar snel verlaten zodat dit kikkerlandje weer wat meer pit krijgt.

Popularity: 19% [?]

Nieuwe cd van Michael Jackson uit

// augustus 14th, 2010 // No Comments » // Recensies

De nieuwe cd van Michael Jackson is uit. Het betreft een liveregistratie van twee concerten uit de jaren ’70 samen met zijn broers. Naast het eigen werk worden er ook nummers gecoverd van Sam Cooke, Sly Stone, James Brown en de Isley Brothers. De spontaniteit van Michael Jackson tussen de nummers door zorgt voor veel luisterplezier. Geluidstechnisch valt er hier of daar wel wat aan te merken op de opnames. Dit is waarschijnlijk ook de reden waarom de opnames zo lang op de plank hebben gelegen. Het unieke karakter van de opnames, zoveel is er live niet beschikbaar van de Jackson 5, heeft Motown toch doen besluiten het op cd uit te brengen.

Het enige echt grote bezwaar is de prijs. 39 euro voor twee concerten uit 1970, zonder beeld, is echt veel te duur. Eens te meer het bewijs dat platenmaatschappijen het nog altijd niet hebben begrepen. Er zal waarschijnlijk worden gegokt op de echte Michael Jackson fan die de portemonnee wel zal trekken. Liefde maakt immers blind. Ik wacht liever een half jaartje. Ongetwijfeld kom ik de cd dan ergens scherp afgeprijsd tegen.

Popularity: 17% [?]