In de ban van

Recensie debuutalbum SEEKA

// april 15th, 2012 // No Comments » // Recensies

SEEKA is een Nederlandse band die op de livepodia al enige tijd furore maakt, onder andere als support act van N*E*R*D en Living Colour. En nu is er dan het naamloze debuutalbum. Het is niet voor niets dat ze getourd hebben met eerder genoemde bands: hun muziek heeft er verwantschap mee en dat is knap. Beide acts hebben namelijk niet zo heel veel met elkaar gemeen. SEEKA slaagt er in de snoeiharde rock van Living Colour en de urban pop van N*E*R*D samen te brengen.

Het debuutalbum van Seeka opent met twee harde rocknummers die in de lijn van Living Colour liggen. In het derde nummer Ground wordt dit gecombineerd met funky invloeden. Zanger Alvin Lewis klinkt hierop als het neefje van Lenny Kravitz. Tijdens het beluisteren van Give My Life verschijnt het eerste kippenvel. De nummers, geschreven door Lewis, zijn vlak na een verbroken liefdesrelatie geschreven. Op dit nummer grijpt hij je met zijn hartezeer bij de strot:”I will give my life for you.”

Jump On It is het meest poppy nummer van het album. Het zou mooi zijn als SEEKA er in slaagt dit op de radio te krijgen. De komende maanden zal SEEKA veelvuldig live te zien zijn met hun overtuigende liveact, onder andere op het Bevrijdingsfestival in Amsterdam (5 mei) en de Karavaan in Scheveningen. (26 mei) En dat allemaal met maar 1 doel: warmdraaien voor Lowlands!

Beluister onderstaand een preview van het album.

Popularity: 1% [?]

Recensie debuutalbum Actors & Liars van AlascA

// februari 13th, 2012 // No Comments » // Recensies

Latest tracks by AlascA

De band AlascA geldt al enige jaren als een belofte. Met het album Actors & Liars lossen zij deze belofte volledig in. Actors & Liars van AlascA is een album van hoge kwaliteit waarop het schrijven van liedjes tot kunstvorm verheven is. En dat is tegenwoordig niet meer zo gewoon als je wel zou denken.

AlascA heeft de luisteraar op Actors & Liars heel veel te bieden maar biedt dit, in tegenstelling tot de tijdsgeest, niet in hapklare stukken aan. De bandnaam lijkt weloverwogen gekozen te zijn. Zo prachtig verstild als het ijzige landschap van Alaska kan zijn, zo geldt dat ook voor de liedjes op het album Actors & Liars. Delicate arrangementen, een perfecte productie, verfijnd instrumentarium en prachtige zang.

Om je niet op het verkeerde been te brengen zal ik je niet vertellen uit welk dorp AlascA komt, maar wijs je wel graag op de Ierse invloeden in het nummer Arms of the Arts. Crosby, Stills & Nash is ook een invloed en dan de teksten. Een alledaags “I love you” komt niet voorbij. Wel diepgravende gedachten over politiek, kunst en de losbandigheid van de huidige maatschappij.

Alleen al voor hun lef roep ik Actors & Liars van AlascA uit tot album van het jaar!

Popularity: 1% [?]

Recensie debuut ep Yellowstone

// februari 11th, 2012 // No Comments » // Recensies

EP by Yellowstoneband

Yellowstone is een Utrechtse band die zich in 2011 goed op de kaart heeft gezet door veel live op te treden. Vorige maand kwam het eerste resultaat uit de studio uit in de vorm van een EP. Vijf nummers waarin mooi de tijd wordt genomen. Zo begint het nummer Chance van Yellowstone met een heerlijk uitwaaierend gitaargeluid dat doet denken aan Pink Floyd. Een bijzonder aanstekelijke en opzwepende track.

Ook in het nummer Show dat op de ep van Yellowstone staat is dit karakteristieke gitaargeluid terug te horen. Om helemaal in op te gaan. Met halverwege een solo die je door je hele lichaam voelt. Een fysieke belevenis.

Het nummer Time van Yellowstone kent een heerlijk repeterend geluid en opvallend drumwerk dat uitmondt in een onstuimig refrein waarna het nummer volledig lijkt te ontsporen. Als de band het nummer twee seconden stil laat vallen houd je je adem in, in afwachting wat er nog meer gaat komen.

Wat dat betreft wordt je met het vierde nummer op de ep van Yellowstone, Broken Dreams, dan op je wenken bedient. Een opgewekt gitaargeluid dat een mooi contrast vormt met de tekst.

Met Inner Fire vormt de ep van Yellowstone een mooi afsluitend geheel. Hier draait het om de gepassioneerde zang van Berndt Woest die ook als hij de hoogste regionen van zijn stem zoekt bloedzuiver blijft.

Popularity: 1% [?]

De wereld volgens I Am Oak

// januari 13th, 2012 // No Comments » // Muziek, Recensies

Met zijn muziek weet I Am Oak een geheel eigen wereld te schapen. Een wereld waarin ik me kan terugtrekken om alles wat mij in de echte wereld niet aanstaat even te vergeten. En dat is nogal wat.

Een politicus die een medemens voor een Turks varken uitmaakt, een fractievoorzitter die wil bepalen wat je draagt. Geen hoofddoek bijvoorbeeld. Een vervoersmaatschappij die vind dat ik slimmer moet instappen. Een kabinet dat ons dieper en dieper in een economische recessie drukt. Een krant die dagelijks leugens plaatst, zoals voetbalrellen in Spakenburg. Mensen die de ene na de andere smoes bedenken waarmee ze het illegaal downloaden van muziek, films en software goed praten.

Oasem
Met Oasem maakte I Am Oak het mooiste album van 2011. Naar mijn eigen bescheiden mening althans. Liedjes die ervoor zorgen dat de wereld heel even stil staat. Met zijn nieuwe ep Skulk doet I Am Oak dit nog eventjes dunnetjes over. Vier nummers bevat Skulk van I Am Oak slechts, dat alleen op 7″ vinyl en digitale download uitkomt, maar van een ongelooflijke schoonheid.

Ik wil je vragen om zo veel mogelijk exemplaren van Skulk, de nieuwe ep van I Am Oak te kopen. Voor je vrienden, familie en natuurlijk voor jezelf. Zodat I Am Oak genoeg financiële middelen heeft om in een studio te gaan wonen en ons met regelmaat te verblijden met zijn prachtige muziek.

Popularity: 1% [?]

Recensie nieuw album Director’s Cut van Kate Bush

// mei 27th, 2011 // No Comments » // Recensies

Schreeuw het van de daken, Kate Bush heeft een nieuw album! Helemaal nieuw is Director’s Cut, zoals het nieuwe album van Kate Bush heet, niet. Het zijn herbewerkingen van eerder uitgebrachte nummers. Naast haar bekende hits moet ik toegeven helemaal niets van Kate Bush te kennen. Dat heb je soms, dat het er gewoon niet van komt om in het repertoire van een artiest te duiken. Volgens mij is het nieuwe album Director’s Cut van Kate Bush niet echt geschikt als een introductie daartoe.

Kate Bush is heel direct

Op de opener van Director’s Cut, Flower Of The Mountain, probeert Kate Bush een orgasme te imiteren. Ik word er niet bepaald opgewonden van. Ongetwijfeld heeft de nadrukkelijk aanwezige doedelzak (?) daar ook een aandeel in. Op Song Of Solomon is Kate Bush al net zo direct:”I want your sexuality.”  Zowel dit Song Of Solomon als Lily doet me sterk aan aan Fleetwood Mac denken. Het zou me dan ook niet verbazen als Lindsey Buckingham heeft meegeschreven aan deze tracks.

Geen ideale introductie

Op Deeper Understanding, de track die het album Director’s Cut was vooruitgesneld, is de computer de beste vriend van Kate Bush. Ze lijkt het met een los kunstgebit te zingen. Op This Woman’s Work doet Kate Bush dat weer, alleen niet de hele tijd. Het lijkt er dus op dat ze dit met opzet doet. Mij stoot ze er mee af. Muzikaal is het allemaal wel prima in orde. Het is heerlijk om even te vertoeven in een wereld waar haast niet bestaat. Op Moments Of Pleasure en Never Be Mine wordt dit gevoel vastgehouden. Het zijn samen met And So Is Love mijn favoriete tracks van Director’s Cut omdat Kate Bush hier zonder het eerder genoemde maniertje op zingt. Director’s Cut is geen ideale introductie maar maakt mij wel nieuwsgierig naar haar vroegere werk. Heeft ze dat er toch maar wel mooi mee bewerkstelligd.

Popularity: 20% [?]

Recensie nieuw album Suck It And See van Arctic Monkeys

// mei 19th, 2011 // No Comments » // Recensies

Alle oude Arctic Monkeys albums al in je bezit? Dan kun je het nieuwe Arctic Monkeys album Suck It And See ook blindelings aanschaffen. Een ouderwets goed album. Op basis van Brick By Brick, het eerste nieuwe liedje van Arctic Monkeys dat het album Suck It And See vooruitsnelde, werden ze een klein beetje afgeschreven. Brick By Brick, gezongen door drummer Matt Helders past echter wonderwel op Suck It And See. Het is eigenlijk wel grappig om Arctic Monkeys als een light versie van Queens Of The Stone Age aan het werk te horen. Op Suck It And See kiest Arctic Monkeys wel vaker voor een andere vorm. Zo bevat Library Pictures wat Black Sabbath invloeden en refereert All My Own Stunts aan Alice In Chains.

Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair is de meest logische single en daarom ook als eerste uitgebracht. Er staan echter nog wel een paar nummers op Suck It And See die staan te trappelen om airplay. She’s Thunderstorms en Black Treacle bijvoorbeeld. Naast een heerlijke melodielijn en inventief drumwerk is vooral de tekst van beide nummers ijzersterk. The Hellcat Spangled Shalalala is een heerlijk lome zomerdag song en dan zijn we helaas alweer halverwege het album Suck It And See dat werkelijk voorbij is gevlogen. Arctic Monkeys schakelt dan ook een tandje langzamer.

Tekstueel komen er ook wat zwaardere onderwerpen langs. Zo verhaalt Reckless Serenade over de doelloosheid van het bestaan. Elk nummer vertelt echter eigenlijk hetzelfde verhaal: Arctic Monkeys staat op eenzame hoogte in het huidige poplandschap en ze zijn nog lang niet uitgeschreven.

Popularity: 30% [?]

Recensie album what? van Bodi Bill

// mei 18th, 2011 // No Comments » // Recensies

Als je een opsomming probeert te maken van geslaagde albums waarop electro en traditionelere muziekstromingen samenkomen kom je hooguit tot een handvol. Radiohead heeft er enkele gemaakt. Natuurlijk hebben we Depeche Mode nog maar daarna wordt het toch wel wat zeuren. Het Duitse Bodi Bill kunnen we sinds dit jaar toevoegen aan het genoemde illustere tweetal. Met what? hebben zij een album gemaakt dat van begin tot eind boeit. En er lijkt zowaar sprake van een opleving als je kijkt naar artiesten als Natubella en Jamie Woon.

Paper, de track waar het album what? van Bodi Bill mee opent, kent een lichtvoetig ritme. De trance achtige melodielijn die eroverheen is gelegd maakt het echter ongeschikt voor al te gevoelige zielen. Ook Brand New Carpet is een erg emotioneel nummer over het afscheid tussen twee geliefden. Je voelt de pijn:”I helped you up, you pull me down. Why would she be running away from me.” Met Pyramiding lijkt het erop dat de toon voor het album is gezet:”I’m drowning in a pitch black sea.” Tekst en de donkere techno waar het nummer mee eindigt sluiten naadloos op elkaar aan.

Bodi Bill lichter van toon

Het vervolg van het album is gelukkig wat lichter van toon, ergens tussen pop en folk in. The Net roept the Alan Parsons Project in herinnering. Tot de duistere technoklanken weer opdoemen. Deze vinden een vervolg op And Patience waarin Bodi Bill lijkt te verhalen over hun lange weg naar bekendheid. Op Hotel wordt geexperimenteerd met breakbeat waarna met Sea Foam Bodi Bill zich van haar toegankelijkste kant laat zien. Dit nummer is ook al te horen geweest op Radio 501. En zo wordt langzaam toegewerkt naar het absolute hoogtepunt van what?, het 6,5 minuten durende Friends waarmee Bodi bill angstig dicht in de buurt komt van het onvolprezen People Are People van Depeche Mode.

Bodi Bill heeft met what? een ietwat donker maar fantastisch album gemaakt. Zowel geschikt voor pop/folk/rock als trance/techno liefhebbers.

Popularity: 16% [?]