Vijf jaar zonder album is een hele tijd in het universum van The Underachievers. “Homecoming” is het wachten gelukkig meer dan waard. Het is geen terugkeer, maar een statement volgens de heren. “Just when it seems the culture was slipping into the abyss / The call was it / The Underachievers, are back”.
De struggle met drugs op ‘Losing Feathers’ zou je zomaar kunnen opvatten als een uitleg voor de jarenlange afwezigheid. Maar het verlangen een solo carrière op te bouwen zal er eerder aan ten grondslag liggen.
Ook op ‘Vices’ zijn thema’s als volwassen worden en afscheid nemen van drugs te horen. Maar dan op zo’n manier dat het voor een brok in de keel zorgt. ‘Brand New’ en ‘Wisher’ zijn wat aggressiever van toon, maar The Underachievers blijven tekstueel veel beeldender dan veel van de huidige hiphop.
Op het album “Homecoming” zijn ook veel jazzinvloeden te horen. ‘Megatron’ is het meest funky nummer. Daarna wordt het geluid een stuk duisterder. De feature van Dacey laat schaars licht schijnen op het afsluitende ‘What Is The Place’ waarop de toestand van de wereld voorbij komt.
Het enige jammere is dat ‘Homecoming’ slechts 25 minuten duurt. Daar staat tegenover dat elk nummer van zeer hoge kwaliteit is. Ik hoop maar dat The Underachievers ons niet weer vijf jaar laten wachten.