“Sad And Beautiful World” is de treffende titel van het nieuwe album van Mavis Staples dat afgelopen vrijdag uitkwam. 200 nummers stopt Spotify wekelijks in mijn Release Radar en geen een keer zat daar een single van haar tussen. En dat terwijl er dit jaar vier uitkwamen. Een trieste constatering en eens te meer het bewijs dat je muziek niet aan een algoritme moet overlaten.
Alle nieuwe technologie is heel leuk om mee te spelen, maar het zal je nooit zo raken zoals een echte artiest dat kan. Rasartiesten als Mavis Staples die alle trends overleven doen daar nog eens een schepje bovenop. “If I die too young then run free”, zingt Staples op ‘Beautiful Strangers’. Het nummer is overduidelijk geschreven vanuit een persoon die de Bataclan aanslag meemaakte, nu tien jaar geleden. Het kan echter net zo goed op Staples zelf slaan die overduidelijk nog lang niet alles gezegd heeft dat ze wil vertellen.
Voorspellende gave
Het album opent met een energieke slide gitaar op ‘Chicago’. De stad die een sleutelrol speelde binnen de burgerlijke ongehoorzaamheid van de jaren ’60 en ’70. “Maybe things will be better”, zingt Staples strijdbaar. Dat de eerste tekenen hiervan, juist in de week van haar albumrelease, zich in New York openbaarden, had ze waarschijnlijk niet kunnen bevroeden. Maar ook Chicago roert zich met het blokkeren van de komst van de National Guard in opdracht van Trump.
Op titelnummer ‘Sad And Beautiful World’ gebruikt Mavis Staples heel wat minder woorden, maar de impact van de soulvolle bluesslijper is er niet minder om. ‘Human Mind’ is een prachtige ode aan de menselijkheid en tegelijkertijd een aanklacht tegen de zucht naar oorlog. ‘Hard Times’ veranderen daar niets aan. Op ‘Godspeed’ legt Mavis Staples uit dat liefde helemaal niets met veroveren te maken heeft.
“We gotta have joy”, zingt de zangeres op ‘We Got To Have Peace’. Haar album bevat echter vooral hoop. Precies wat we nu nodig hebben.