De Amsterdams-Antwerpse indiepopband Loupe heeft hun tweede album, Oh, To Be Home uitgebracht. De titel weerspiegelt duidelijk de periode na hun debuut. Bovendien omschreef de band dit zelf als “een rollercoaster van live-shows”. Daarbij kende de band een turbulente start. Een maand na het uitkomen van het debuut Do You Ever Wonder What Comes Next? vertrok zangeres Julia Korthouwer.
Oh, To Be Home is de eerste langspeler met haar opvolger Nina Ouattara. Met het poppy nummer Scared trekt ze de luisteraar direct het album in. Het nummer zit vol ideeën en heeft bovendien een verslavende melodie. Daarentegen is On Dit Quoi? mellow en rustig. Verder laat Ouattara op Promise Me horen dat haar vocale bereik indrukwekkend is.
Speelse ritmes en sterke melodieën van Loupe
Reminiscing With Bad Rhymes heeft een speels, springerig ritme. Toch blijft de band netjes binnen de lijnen. Tegelijkertijd blijft de zang krachtig en emotioneel. Op Not Alone laat de band het op de juiste momenten stilvallen. Dan valt ook op hoe belangrijk bassist Lana Kooper is voor het geluid.
Op Cary ontwikkelt een hypnotiserend gitaarloopje zich tot een heerlijke solo. Het is precies het rauwe randje dat bij de eerdere nummers nog ontbrak. Ook Walk The Talk overtuigt muzikaal. Met andere woorden, Loupe toont veelzijdigheid. Het afsluitende O, To Be is het langste nummer. Het start met een prachtige baslijn van Lana Kooper en bevat een behoorlijk experimenteel ritme. Hierdoor heeft het zelfs iets weg van dub. Ook gitaartechnisch wordt er geëxcelleerd.
Geen last van het moeilijke-tweede-album-syndroom
Met Oh, To Be Home laat Loupe zien dat het geen last heeft van het moeilijke-tweede-album-syndroom. Het album is creatief, dynamisch en vernieuwend. Kortom, de band weet zichzelf op alle vlakken te overtreffen. Toch is er ook iets hetzelfde gebleven: Loupe blijft indrukwekkend en relevant binnen de indiepop.
Foto: Frhuy, CC BY 4.0 https://creativecommons.org/licenses/by/4.0, via Wikimedia Commons