Tien perfect gespeelde nieuwe countryklassiekers, dat is de slotsom na het beluisteren van “Time Jumper”. Waylon nam het album op in het mekka van de country, Nashville. De albumtitel refereert aan de band waarmee de liedjes zijn opgenomen, The Time Jumpers Band. Muzikaal is het echter ook een sprong in het verleden.
Het plezier waarmee aan dit album is gewerkt is in elk nummer hoorbaar. Productioneel is niets aan het toeval overgelaten. Dat begint al met de perfecte opener ‘Let’s Get This Over It’ waarop elke muzikant een korte solo krijgt. Op ‘Playboy’ laat Waylon horen best wel te weten hoe de mensen over hem denken. Ook hier is er weer een hoofdrol voor de fiddle.
‘Goddamn A Woman’ lijkt een langzaam uitgevoerde alternatieve uitvoering van het openingsnummer. Het tweede deel over de verbroken relatie. ‘She’s Needs Lovin’ Too’ wordt gedragen door een honkytonk piano en een laag zingende Waylon. Met “She’s right for all the wrong reasons” bevat het ook een zin die blijft hangen.
Waylon zingt zinnen die blijven hangen
‘I Need A Night Off’ is een heerlijke tearjerker waarop Waylon iemand probeert te vergeten. Geen Engelse versie van Doe Maar’s ‘1 Nacht Alleen’ dus. ‘Tip Your Hat For The Ladies’ wordt lekker vlot gezongen en is bijna jazzy. “He’s got my house and he has my wife” is misschien wel de meest verdrietige zin op het album, te horen op ‘Memory Lane’.
Op ‘At Least I’ve Got My Memory’ komt een bijna onherkenbaar zingende Waylon tot de conclusie dat het wegdrinken van zijn verdriet misschien ook wel de oorzaak ervan is. Op het uptempo ‘Can’t Believe You’re Gone’ is het drama misschien nog wel groter: valse beschuldigingen, doodsbedreigingen en dus misschien ook wel opluchting dat hij verlaten is. Muzikaal roept het het nummer ‘The Devil Went Down To Georgia’ van Charlie Daniels in herinnering.
Het beste heeft Waylon voor het laatst bewaard met het orkestrale ‘Mind Over Matter’. De ritmesectie stuurt deze tearjerker voort als een stoomtrein. Een beetje zoals Kenny Rogers deed op ‘Ruby Don’t Take Your Love To Town’, maar dan met de melancholie van Don McLean’s ‘Vincent’. En zo combineert Waylon het beste uit het verleden om te komen tot het perfecte country album.