Ter ere van het vijfentwintigjarig jubileum van zijn debuutalbum gaf Tom McRae gisteren weer een indrukwekkend concert in de Tolhuistuin in Amsterdam. Voor mij was het de eerste keer op deze locatie, maar meteen een memorabele. McRae nam Bianca Steck mee als support act, die eerder dit jaar een sfeervol en goed ontvangen eerste album uitbracht.
Bianca Steck bracht vooral nummers van haar eigen debuutalbum “The Joy of Coincidences”, ondersteund door harpiste Marjolein Vernimmen, wat zorgde voor een intieme, bijna filmische sfeer. Een mooi overeenkomst met het feit dat McRae later op de avond zijn hele debuutalbum integraal zou uitvoeren. Steck beëindigde haar set met een nog niet opgenomen nummer. “Ik weet bijna zeker dat het zal evolueren. Het mooie is dat deze versie vanavond, op dit moment, uniek is.”
Tom McRae speelt zijn debuutalbum van begin tot eind
Dat McRae zijn volledige debuut zou spelen, was geen verrassing. Toch klonken er songs waarvan hij aangaf ze zelden of zelfs nooit eerder live te hebben uitgevoerd. Het openingsnummer “You Cut Her Hair” zette direct de toon. Cellist Oli Kraus, al 24 jaar zijn vaste muzikale partner, kreeg meteen een prominente rol in de spotlights.
Bij “End Of The World News (Dose Me Up)” leek McRae zichtbaar geraakt door de vocale respons van het publiek. Hij zette een speelse samenzang op waarbij de zaal in tweeën werd gedeeld. “Jullie krijgen het moeilijke deel,” grapte hij naar het linker vak. “Jullie zien er namelijk nét iets intelligenter uit.”
Zeldzame live-nummers en humoristische intermezzo’s
Een van de grootste verrassingen was “One More Mile”, een nummer dat McRae zelden live brengt. Toch mondde het uit in een indrukwekkende samenzang. “Een perfecte mellow zondagavondsfeer,” zei hij. “Hou dat gevoel vast voor het volgende nummer, want dat gaat over moord.” De iconische tekst uit “The Boy With The Bubblegun” bleek zelfs verkrijgbaar als T-shirt bij de merchandise.
Publieksfavoriet “Sao Paulo Rain” groeide live uit tot een bijna rocksymfonisch hoogtepunt. En bij slotnummer “I Ain’t Scared Of Lightning” deelde McRae een persoonlijke ontboezeming: hij komt uit een familie van priesters. Hoewel hij zelf niet zeker weet wat hij met religie heeft, ziet hij dit nummer als een soort gebed.
Toegift tussen het publiek
Na het album volgde meteen “Karaoke Soul” — maar het betekende geen integrale uitvoering van zijn tweede album. De toegift was desondanks bijzonder, met McRae die zelfs vanuit het publiek een deel van de set zong.
Voor de tweede keer die avond stond McRae stil bij het feit dat er na vijfentwintig jaar veel mensen niet meer aanwezig kunnen zijn. De zin “Every day above ground is a good one”, die hij op jonge leeftijd al zong op zijn debuut, kreeg daardoor extra gewicht. Hij sloot de avond af met een boodschap aan het publiek: vertel je achterkleinkinderen dat er altijd hoop is.