Voor schrijvers in Nederland is het sappelen. Twee uur heen. Twee uur terug. Vervoerskosten 25 euro. Lunchkosten 10 euro.. Geen prijs. En de winnaar van de AANMOEDIGINGS-prijs verontschuldigde zich. Reeds vijf boeken van zijn hand liggen er in de winkel. Maar 1000 euro is 1000 euro. En hij moet ook eten. En z’n verhaal was…
Kasper zoekt ook contact met de bovenkant.
Misschien is het mijn verdorven geest. Maar iemand die op het station een honkbal-knuppel uit de mouw van zijn bomberjack tevoorschijn haalt, moet iets van plan zijn. Toch? O ja, het is zondag. Voetbal. Nu herinner ik me weer waarom ik toch zo’n hekel aan die sport heb. Eén naam. Picornie. Eén plaats. Beverwijk. En…
Gisterochtend was ik zo verdiept in de avonturen van Postbode, hij herleeft nu een flashback van zijn tijd bij het vredeskorps in Kazachstan en heeft de postinspecteur op zijn hielen, dat ik toch bijna mijn bushalte voorbijreed…
Mijn blinde schoonmoeder is lastig gevallen door een groep jongeren. Het verplichte huisbezoekje van de politie naar haar aangifte geeft mij weer vertrouwen in oom agent. Geen “we grijpen ze in hun lurven” maar “Ja, daar moet je maar mee leren leven” was het antwoord.
Ik heb een uitnodiging ontvangen voor de uitreiking van de Literaire Prijs van de Provincie Gelderland a.s. zondag. Direct na de uitreiking zal ik het hopelijk winnende verhaal hier publiceren. Geschikt voor iedereen die zich nog kind voelt. En voor vaders en moeders die op zoek zijn naar een leuk, kort, voorleesverhaal.