Westend geeft musicalklassieker Hair een eigentijdse draai
Een uitbundige voorstelling vol muziek, vrijheid en maatschappijkritiek: met Hair brengt musicalvereniging Westend een klassieker naar het heden.
In de Othellozaal van Schouwburg Het Park in Hoorn stond gisteravond een enthousiaste cast op het podium, begeleid door een liveband. Met een voorstelling die niet alleen teruggrijpt op de hippiecultuur van de jaren zestig, maar ook vragen stelt die vandaag de dag nog altijd relevant zijn.
Is de voorstelling al begonnen?
Bij binnenkomst lijkt het alsof de voorstelling al is begonnen. Her en der zitten acteurs op het tot een plein omgetoverde decor. Ze kijken op hun mobiele telefoon. Doden ze de tijd terwijl ze wachten tot de voorstelling begint, of is dit al onderdeel van het spel?
De liveband zet de toon met een openingsnummer dat doet denken aan de sfeer van Riders on the Storm van The Doors. Het decor en de manier waarop de acteurs zich door de zaal bewegen, versterken het gevoel dat je niet alleen naar een voorstelling kijkt, maar zelf onderdeel bent van wat zich op het podium afspeelt.
Dat begint al vroeg wanneer Berger iemand uit het publiek vraagt om te helpen. De grens tussen spelers en toeschouwers vervaagt en ook later wordt het publiek geregeld bij de voorstelling betrokken.
Hair in het hier en nu
Hair ging in 1967 in première en groeide uit tot een van de bekendste musicals van zijn tijd. De protesten tegen de Vietnamoorlog, de roep om vrijheid en de botsing tussen generaties vormden belangrijke onderdelen van het verhaal. Westend kiest nadrukkelijk niet voor een historische reconstructie. Regisseur en producent Ineke de Geus plaatst de musical bewust in het hier en nu.
In het programmaboekje schrijft De Geus over een wereld waarin de behoefte aan rebellie opnieuw groeit. Niet alleen uit woede, maar ook uit het verlangen naar eerlijkheid, menselijkheid en ruimte om je uit te spreken. Volgens haar is die ruimte niet vanzelfsprekend, zelfs niet op sociale media, onder vrienden of op het werk. Theater moet juist een plek blijven waar woorden mogen schuren, raken en aan het denken zetten.
Die actualisering is ook op het podium zichtbaar. Claude stelt zich bijvoorbeeld voor als de plek waar iedereen tegenwoordig alles opslaat. Een herkenbare verwijzing naar onze digitale samenleving, waarin de smartphone vrijwel voortdurend binnen handbereik is. Ook de generatiekloof krijgt een eigentijdse invulling. Waar de jongeren in de oorspronkelijke musical botsten met de oudere generatie, zijn het nu de Gen Z’ers die met hun opvattingen en gedrag onder een vergrootglas liggen.
Dat levert ook verrassende muzikale momenten op. Wanneer de vraag wordt gesteld wie de helden van Gen Z zijn, wordt Simba genoemd. Prompt klinkt Circle of Life uit The Lion King. Het is een van de voorbeelden van nummers die niet tot de oorspronkelijke musical behoren. Natuurlijk ontbreken ook de bekende klassiekers Aquarius en Let the Sunshine In niet.
Tekst gaat door na de afbeelding

Westend vol energie, soms ook wat zoeken
De voorstelling begint wat chaotisch. Het ene lied volgt op het andere en in het begin is de samenhang niet altijd direct duidelijk. Gaandeweg wordt de rode draad beter zichtbaar. Misschien is dat ook een bewuste keuze: het publiek eerst een beetje op het verkeerde been zetten en vervolgens steeds meer meenemen in de wereld van Hair.
Er gebeurt voortdurend zoveel op het podium dat je ogen en oren tekortkomt. De cast staat met zichtbaar plezier en zelfvertrouwen te spelen en laat ook vocaal een sterke indruk achter. De liveband onder leiding van Bas Jongsma geeft de voorstelling daarbij een stevige muzikale basis. De muziek is niet alleen begeleiding, maar vormt een belangrijk onderdeel van de energie op het podium.
De interactie met de zaal vraagt soms wel wat van het publiek. Het lijkt alsof de spelers geregeld ruimte laten voor reacties en improvisatie. Niet iedereen weet daar direct raad mee. Dat levert af en toe wat verwarring op, maar past ook bij het onvoorspelbare karakter van de voorstelling. Ook tijdens de pauze blijven enkele acteurs het publiek vermaken, waardoor de sfeer van de voorstelling niet meteen verdwijnt.
Westend met een boodschap die nog altijd schuurt
De protesthouding van Hair is na bijna zestig jaar bepaald niet achterhaald. De voorstelling stelt vragen over vrijheid, identiteit, verbondenheid en de manier waarop we met elkaar en de wereld omgaan. Ook de hernieuwde discussie over plannen voor een mogelijke dienstplicht krijgt een plek. De waanzin van oorlog wordt indringend zichtbaar wanneer doodskisten met verschillende vlaggen op het podium verschijnen.
Tijdens een grote vredesdemonstratie worden de demonstranten door de politie weggestuurd. Zelfs iemand uit het publiek moet eraan geloven. De mededeling dat diegene het eerste pauzedrankje in de foyer aangeboden krijgt, maakt duidelijk dat de voorstelling ook met humor en improvisatie speelt. Niet iedereen heeft overigens meteen door dat hiermee de pauze wordt aangekondigd.
Een ander element voelt vanuit Europees perspectief wat gedateerd aan. Het strijden voor de Amerikaanse vlag lijkt een vanzelfsprekend uitgangspunt, maar roept tegenwoordig andere associaties op. Zeker nu de politieke koers van de Verenigde Staten onder Donald Trump de verhouding met traditionele bondgenoten onder druk zet. Ook dat laat zien hoe de betekenis van een musical met de tijd kan veranderen.
Lokaal talent verdient een podium
Met vier uitverkochte voorstellingen in de Othellozaal heeft Westend in ieder geval de belangstelling weten te wekken. Dat is mede te danken aan de mond-tot-mondreclame na de voorstelling van vorig jaar. De productie laat zien hoeveel lokaal amateurtalent er in Hoorn en omgeving aanwezig is. Achter de cast en de liveband staat bovendien een grote groep vrijwilligers die zich bezighoudt met onder meer decor, kleding en rekwisieten.
Dat soort producties komt niet vanzelf tot stand. Er zijn kosten voor het artistieke team, de repetitieruimte, het decor en de verdere organisatie. Westend vraagt daarom ook aandacht voor de mogelijkheden om de vereniging te ondersteunen.
De voorstelling houdt het publiek een spiegel voor en nodigt uit om na te denken over de eigen keuzes, over de ruimte die je inneemt en over de vraag hoe bijzonder je eigenlijk wilt zijn. Juist die combinatie van muziek, spel en maatschappijkritiek maakt deze uitvoering de moeite waard. Het zou mooi zijn als het lokale publiek en de gemeente initiatieven als dat van Westend ook de komende jaren blijven ondersteunen.

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.