Het album BRITPOP van Robbie Williams voelt aan als een onverwachte terugkeer naar zijn muzikale roots. Hoewel het volgens de zanger eigenlijk al in 1995 had moeten verschijnen, is het nu pas het moment dat hij zijn visie volledig kan uitwerken. Het resultaat is een album waarin Robbie zich persoonlijk, speels en soms kwetsbaar laat horen. BRITPOP van Robbie Williams combineert daarnaast rock, britpop-invloeden en zijn karakteristieke humor. Waardoor het vanaf de eerste noot boeit en nieuwsgierig maakt naar wat nog komt.
De openingstrack Rocket zet meteen de toon. Het is een krachtig nummer. Mede dankzij de samenwerking met Tony Iommi van Black Sabbath. Die rockachtergrond geeft het album een rauwe energie die we niet vaak van hem horen. Op het daaropvolgende Spies rekent Williams hoorbaar af met persoonlijke demonen. Terwijl zijn ervaring met de Great American Songbook subtiel door de melodieën heen klinkt.
In recente interviews benadrukte Robbie Williams hoeveel hij te danken heeft aan zijn vrouw. Dat thema komt duidelijk terug in Pretty Face, waarin hij reflecteert op stabiliteit en steun. Het slot van het nummer voelt bovendien als een subtiele knipoog naar Oasis, de vaandeldragers van de britpop. Die openhartige toon zet hij voort op All My Life, waar hij zingt: “I’ve made friends with knowing that I’m strange.” Het is een regel die perfect past bij een artiest die zichzelf volledig heeft geaccepteerd.
Humor, zelfreflectie en muzikale variatie op BRITPOP
Humor en zelfreflectie ontbreken niet op BRITPOP van Robbie Williams. Bite Your Tongue opent met de bekende tongue-in-cheek zin: “I accept your cookies, I’m accepting them all.” Williams durft hier zelfs te rappen, iets wat alleen werkt dankzij zijn zelfvertrouwen. Dat zelfvertrouwen klinkt ook door op Cocky, waar hij zingt:“You get to talk to Jesus / When I get to talk to God.”
Tegelijkertijd laat Williams op Pretty Face en All My Life zijn meer reflectieve kant horen. Hier toont hij kwetsbaarheid en erkent hij zijn eigenaardigheden en fouten. Met deze afwisseling tussen humor en zelfreflectie houdt het album de luisteraar geboeid en laat het zien dat Robbie Williams nog altijd durft te experimenteren binnen zijn eigen stijl.
Experiment, rustpunten en verrassende bonustracks op BRITPOP van Robbie Williams
Een rustpunt op het album is Human, een samenwerking met Jesse & Joy, grootheden in Zuid-Amerika. Het nummer doorbreekt de rockende gitaren en geeft het album balans. Daarna volgt Morrissey, een disco-achtig nummer waarin Williams de oud-Smiths-zanger op een voetstuk plaatst. For You mist tekstueel misschien wat inspiratie, maar muzikaal doet het denken aan Gang Of Four, wat het alsnog interessant maakt.
Niet elk experiment op BRITPOP van Robbie Williams pakt even goed uit. Op It’s OK Until The Drugs Stop Working slaat de flauwigheid soms toe, iets wat Williams op de Deluxe Edition voortzet met Selfish Disco. Daar staat tegenover dat Comment Section inhoudelijk sterker is, omdat hij hier de psyche van de online reaguurder probeert te doorgronden.
De bonustracks G.E.M.B. en het springerige 100% Beau misstaan niet en laten de rockster weer volop horen. Ook Fucking Amazing is een hoogtepunt, vooral door de eerlijke regel:“Somehow you deal with my addictions / Cos in the history of drugs and stuff I win.” Met een iets scherpere selectie had Robbie Williams misschien een van zijn sterkste albums ooit kunnen afleveren. Desondanks verdient BRITPOP van Robbie Williams zonder twijfel een plek in de bovenste regionen van zijn discografie.