Dit jaar staat Rowwen Heze stil bij het feit dat ze Nederland alweer veertig jaar Limburgs laten lullen. Ook in Amsterdam lukte dit gisteren weer. Met hier en daar een tekstaanpassing zoals in ’t Roeie Klied. Jack Poels is namelijk ook geen 36 meer, maar 68. Aan zijn stem was het niet te horen. En ook Trent van Renckevort leek amper wat souplesse in de heupen te hebben verloren.
Met acht man sterk ging het dak eraf in de Melkweg. Tijdens ‘Henk Is Een Lollige Vent’ creëerde het publiek spontaan een moshpit. Meters bier vlogen door de lucht. Een fenomeen dat de optredens van Rowwen Heze ook al decennia markeert.
Ook ‘Vergeate’ kon op hetzelfde enthousiasme rekenen en ‘De Peel Stond In Brand’ werd grotendeels door het publiek gezongen. De band genoot er zichtbaar van. Hoorbaar is er ook weer druk aan nieuw werk geschreven dat logischerwijs nog wel wat moet groeien bij het publiek. Maar een nieuw album om het veertigjarig jubileum mee te onderstrepen lijkt aanstaande.
Tex-mex
De Neus Omhoeg kan natuurlijk niet ontbreken, evenals doorbraakhit Bestel Mar en een gloedvolle vertolking van Blieve Loepe. De kritiek in hun beginjaren dat Rowwen Heze de tex-mex ‘vernederlandsten’ is allang verstomd. Bovendien zijn er zoveel andere muzikale wegen ingeslagen. Slotnummer ‘November’ is zelfs uitgegroeid tot een symfonisch muziekstuk waarbinnen het publiek wel vier keer tot een applaus kwam.
Dit weekend begon met een crematie en eindigde bij het feest met Rowwen Heze. In een notendop het leven waarover Rowwen Heze al veertig jaar schrijft en Nederland mee verbindt.