Jeroen Kho
Ik heb zojuist gehoord dat een klasgenoot van mij van de lagere school dit weekend is overleden: Jeroen Kho, een fantastische fotograaf. Tijdens een bruiloft gingen ze even een balletje trappen. De bal raakte op het dak en hij klom omhoog om hem te halen. Alleen was het dak niet op dat gewicht berekend en maakte hij een fatale val van acht meter. Een klein ongelukje met grote gevolgen.
Ik deel de leukste herinneringen uit mijn jeugd met Jeroen. De tijd dat ik nog onbezorgd gelukkig was. We speelden met Star Wars. Samen bedachten we strategieën om ons te wapenen tegen de gemeenste jongen van de school. Later groeiden we uit elkaar. Hij trok naar de grote stad Amsterdam. Een avontuur waar ik vorig jaar pas aan durfde te beginnen. En vorig jaar raakten we ook weer aan de praat met elkaar, toen ik er achter kwam dat hij een originele fotograaf was met kunstzinnige ideeën. Hij was in dienst van het Rijksmuseum als ik me niet vergis. Een schamele buurt in mijn woonplaats is door een permanente tentoonstelling van zijn werk het mooiste plekje van de stad geworden.
Ik ben nog bij hem langs geweest met mijn zoontje Jesse. De gezinsman oog in oog met de flierefluiter. Hij stond op het punt een wereldreis te maken. Dat heeft hij mooi nog maar meegemaakt. En nu is hij er niet meer. Het is een schok een leeftijdsgenoot te verliezen als je nog dertig moet worden. Nu ik er goed over nadenk, is het op elke leeftijd een schok.
Jeroen, bij elke bliksemflits denk ik voortaan aan jou en zal ik tegen Jesse en Kasper en al die kinderen die misschien nog komen zeggen: “Dat is Jeroen die een foto van ons maakt.”
Je hoort zo’n bericht op het radiojournaal en dan is het ver van je bed. Totdat blijkt dat de persoon om wie het gaat, een naam en een gezicht heeft dat je kent! Jeroen heeft bij ons in Huis Doorn als fotograaf stage gelopen en een deel van de foto’s gemaakt voor de katalogus van de klokkententoonstelling die we rond de milleniumwisseling organiseerden. Het was een groot talent, onze gevoelens gaan uit naar zijn nabestaanden!
Rob de Greeuw?
Wat fijn om na het horen van deze tragische gebeurtenis iemand uit de klas tegen te komen…
Aangeslagen als ik was, ben ik gaan ‘googelen’ en kwam hier terecht.
Nu weet ik zeker dat ik morgen naar Hoorn ga om afscheid te nemen…..
Het was een bijzonder mooi afscheid! Helemaal Jeroen. Met een afsluiting in de kroeg Het Bruintje.
Het afscheid vandaag was heel mooi en indrukwekkend. Niet te bevatten wat er is gebeurd. Ondanks dat ik Jeroen al jaren uit het oog was verloren. Vroeger altijd buiten spelen met kinderen uit de buurt: hutten bouwen, in bomen klimmen en veel voetballen. Toen al zoveel streken, wat hebben we gelachen. Enkele jaren geleden nog een keer gesproken in de kroeg. Nog steeds dezelfde Jeroen met altijd evenveel humor. Ik wens de familie, zijn vriendin en alle vrienden heel veel sterkte….
he Rob en Rick het is heel raar om te horen dat Jeroen er niet meer is. …………
Hoi, ik ben Astrid, Jeroens vriendin. Ik toetste Jeroens naam in bij Google en dit was de eerste site waar ik terecht kwam. Ik vind het prettig om leuke verhalen van mensen die Jeroen kenden te horen, dus als je wat weet te vertellen, mail het me ! Alvast bedankt, groetjes Astrid
jeetje ik hoorde het niet zo lang geleden wat er is gebeurd; ik woon inmiddels in groningen en heb niet veel contact met mijn ouders, die nog in Hoorn wonen. ik schrok me te pletter, Jeroen woonde bij mij in de straat. het spijt me zo dat ik niet naar de dienst heb kunnen komen. getver wat zijn we kwetsbaar, en wat is dit verschrikkelijk!
en wat raar, en fijn, om je oude klasgenoten tegen te komen hier. zo’n verdrietige aanleiding…
Astrid, Annet, ouders, vrienden, heel erg veel sterkte
Net als jullie kende ik jeroen ook. Na zijn relatie in Utrecht is onze vriendschap ontstaan in Amsterdam. van een bal van het dak aftrappen tot het in de trein achterin met onze voeten naar buiten zitten, maakten we heel wat mee. ook die ene keer dat ie bij mijn woning in amsterdam in de gracht viel. ik woon er nu inmiddels niet meer. elke keer als ik in amsterdam ben mis ik die jongen met heel mijn hart.
Hoi, ik ben de zus van Jeroen. Het is vandaag 7 weken geleden dat het verschrikkelijke ongeluk gebeurde, en het is nog steeds niet te bevatten.
Hoi, bijna elke dag realiseer ik me hoeveel indruk Jeroen op je maakt en hoe onbeschrijvelijk het gemis voor iedereen is.