Case Mayfield-Egomaniac Artwork

Case Mayfield-Egomaniac

Uitgesproken. Dat is het eerste dat in me opkomt als ik aan Case Mayfield denk. “Egomaniac” is alweer het vierde album sinds zijn entree aan het begin van dit decennium. Een titel die bij hem past zou je kunnen zeggen. Op de negen liedjes is er echter niets van terug te vinden. Zelfs niet op het titelnummer. Case Mayfield stelt zich volledig in dienst van het liedje.

Geen ego te bekennen

Van een ego dat zo nodig op de voorgrond wil treden is dus geen sprake. Ook de maniak wordt redelijk in toom gehouden. Wel keert Case Mayfield zijn hart volledig binnenstebuiten zoals dat van een singer/songwriter wordt verwacht. Verwachtingen komen echter niet altijd uit zoals op “Egomaniac”.

Om er maar eens een compliment uit te gooien: een album als dit had ik verwacht toen Damien Rice na acht jaar zijn comeback maakte. Maar dat kwam er bij de Ier toen niet helemaal uit.

Lovely Hanna

“Egomaniac” start met de “hit” ‘Lovely Hanna’. Er is geen enkele reden te bedenken waarom bijvoorbeeld Radio 2 dit niet helemaal grijs zou draaien. Een heerlijk liedje waarbij ik moet uitkijken om het niet per ongeluk de hele dag op repeat te zetten.

Eric Clapton

Het tweede nummer ‘I Wish This Was About You’ heeft iets van Eric Clapton’s ‘Tears In Heaven’ in zich. Een overtuigende Case Mayfield wordt erop door gitaar en piano begeleidt. Op ‘Purple Black And Blue’ is Case Mayfield al even meeslepend. Iedereen heeft een ‘Dark Heart’ en daar kunnen we beter maar een beetje aardig tegen zijn.

Verhalenverteller

Op ‘Jim and Jane’ komt Case Mayfield als verhalenverteller uit de hoek en benadert daarbij Ryan Adams ten tijde van zijn doorbraakalbum “Gold” (2002). De gekte laat Case Mayfield met nummers als ‘Nut’ en ‘The Madness’ ook meer dan voldoende toe op “Egomaniac”. En zo zijn er wel meer verbanden tussen de nummers te leggen.

Case Mayfield is nog altijd een vat vol tegenstrijdigheden

Op titelnummer ‘Egomaniac’ horen we Case Mayfield tot God bidden. Maar op het afsluitende ‘Hard to Handle’ weet Mayfield niet hoe snel hij dit weer moet ontkennen. Nog altijd een vat vol tegenstrijdigheden dus.

Beluister “Egomaniac” op Spotify.

Vergelijkbare berichten

  • Swervedriver-Future Ruins

    “Future Ruins” is het tweede album van Swervedriver na de wederopstanding in 2015 van deze invloedrijke band. Een erg verslavend album als ik het mag zeggen. Zo verslavend zelfs dat de recensie even op zich liet wachten. Het liefst doe je namelijk helemaal niets als dit album op staat. Op zoek naar herkenbaarheid Het album…

  • Nai Palm-Needle Paw

    Misschien nog wel meer als met het collectief Hiatus Kaiyote laat zangeres Nai Palm op haar solodebuut “Needle Paw” horen dat elke vezel in haar lichaam muziek bevat. Met slechts een akoestische gitaar als begeleiding weet ze 55 minuten lang de luisteraar moeiteloos te boeien. Met acrobatische zangmelodieën, prachtige harmonieën, canons en verrassende breaks. Taalvondsten…

  • Mahalia-Diary Of Me

    Albums. Het blijven toch magische dingen. Ik werd er weer eens van doordrongen bij het beluisteren van “Diary Of Me”, het debuutalbum van Mahalia. Alle nummers die er op staan waren al uitgebracht voordat het album uitkwam. Maar toen ik vlak voor de release naar de playlist luisterde die ik daarvan had gemaakt, werd ik…

  • Jeroen Kant-Nooit Genoeg

    Op zijn vorige album “De Lafaard Kapitein” wist ik Jeroen Kant op geen enkel cliché te betrappen. Het zal hem toch niet geïnspireerd hebben om ze op opvolger “Nooit Genoeg” werkelijk bijna allemaal op te noemen? Het is te hopen dat het de mensen de ogen opent. Daar is namelijk alles voor gerechtvaardigd. Want het…

  • Silence is sexy recensie

    De Nederlandse band Silence is sexy biedt haar nieuwe cd This ain’t Hollywood gratis aan op haar site. Tijdens mijn vakantie vorige week in Frankrijk hoorde ik via de Ipod shuffle af en toe een nummertje voorbijkomen. Gisteren luisterde ik  het gehele album een paar keer. Het kon mij niet zo bekoren. Ook had ik moeite met de stem…