Distractions of the 21st Century, het debuutalbum van de Hoornse band The Tune, laat horen dat de groep melodie, rockinvloeden en een eigen geluid naadloos weet te combineren. Met dit album zet de band een nieuwe stap. Sinds de oprichting in 2017 is de band een vaste waarde op het podium, maar een eigen album ontbrak tot nu toe. Deze albumrecensie van The Tune belicht de muzikale highlights, productiekracht en het groeipotentieel van het debuut. Zo wordt meteen duidelijk dat melodie en gitaarwerk het hart van het album vormen.
The Tune albumrecensie: trackanalyse en muzikale invloeden
Aan het begin opent het titelnummer het album. Het is een vlot in het gehoor liggend nummer over de vele verleidingen van het dagelijks leven. Bovendien heeft de melodie een licht introspectieve ondertoon. Daarbij hoor je in de verte de echo van Mark Knopfler, wat het nummer een subtiel nostalgische sfeer geeft.
Vervolgens is Choose Which Way To Lose aan de beurt. Bassist Boris Kalshoven krijgt hier een prominente rol. Daarmee draagt hij het nummer stevig en geeft het een vloeiend, melodieus fundament. Daarnaast zorgt het ritme voor een ontspannen flow die het nummer aangenaam maakt om naar te luisteren.
Changes start met een krachtige gitaarsolo. Tegelijkertijd doet de zang hier en daar denken aan George Kooymans. Het nummer zet meteen een energiek rockgeluid neer. Daarna introduceert het ruim 2,5 minuut durende Interlude Must Be The Season. Daarbij krijgt gitarist Fabian Sentener alle ruimte om zijn virtuositeit te tonen. Zo laat hij zien wat hij kan, van subtiele riffs tot expressieve melodielijnen.
Op Crossroads neemt Sentener die ruimte af en toe iets te nadrukkelijk in. Echter, wanneer de gitaren wat meer terughoudend zijn, krijgen de melodie en de rest van de band meer lucht. Daarom geldt: minder kan hier meer zijn.
What Can I Do roept in de eerste momenten herinneringen op aan A Horse with No Name van America. Al snel neemt het eigen geluid van de band het over. Daardoor wordt het melodische gevoel en subtiele arrangementen duidelijk, en laat de band horen dat klassieke rockinvloeden en melodieuze indierock hand in hand gaan.
Productie en groeipotentieel
Productietechnisch valt er nog winst te behalen. In delen van het album ontbreekt soms net dat extra sprankeltje energie dat de nummers helemaal laat knallen. Maar juist dat laat ruimte voor groei en ambitie.
Distractions of the 21st Century toont dat The Tune een band is met een eigen geluid, gevoel voor melodie en oog voor detail. Een veelbelovend debuut dat nieuwsgierig maakt naar de volgende stap van de band.
Foto: Jeroen Otto