Will Oldham, die zijn muziek sinds 1998 afwisselend uitbrengt onder de artiestennaam Bonnie “Prince” Billy, heeft de afgelopen vier jaar ieder jaar een nieuw album uitgebracht. We Are Together Again vormt hierop geen uitzondering en balanceert opnieuw tussen poëtische observaties en muzikale subtiliteiten die typisch zijn voor hem. Bovendien legt het album een duidelijke nadruk op verbondenheid en menselijke relaties.
Het openingsnummer, Why Is The Lion?, voelt bijna als een pleidooi aan de wereldleiders. De “leeuw” uit de titel verstoort een harmonieuze samenleving, terwijl de verwijzing naar “the lama’s return” nieuwsgierigheid wekt. Misschien verwijst dit naar de Dalai Lama, maar tegelijkertijd kan het ook een metafoor zijn voor terugkerende wijsheid. Zo kan het nummer zowel letterlijk als symbolisch gelezen worden.
In They Keep Trying To Find You sijpelt angst door elke regel. Billy laat zien dat het een dreiging is die van alle tijden is: degene die angst zaait kan zowel een nazi als een ICE‑agent zijn. Op het nummer Life is Scary Horses lijkt de klimaatverandering een rol te spelen, als Billy voorziet dat de mens niet altijd op aarde zal rondlopen. Hierdoor voelt het nummer tegelijk urgent en reflectief.
Over Strange Trouble van Bonnie “Prince” Billy
Op Strange Trouble, een prachtig duet met Maggie Halfman, speelt Billy met de woorden uit de titel: “strange tastes like trouble, and trouble tastes like strange”. Het nummer lijkt te reflecteren op verandering, onzekerheid en de menselijke reactie op chaos. Daarnaast benadrukt de speelse wordplay dat het onbekende vaak ongemakkelijk voelt, maar ook uitnodigt tot nadenken over hoe we met het onverwachte omgaan.
Lichtere momenten van het album
(Everybody’s Got A) Friend Named Joe en Vietnam Sunshine vormen daarna de lichtere momenten van het album. De drums, hoorbaar door de strijkers heen, brengen luchtigheid, terwijl blazers, tuba en een zingend koor tot vrolijkheid stemmen. Hierdoor lijkt Billy te zeggen: ondanks de dreiging van de wereld, vergeet niet te genieten van de kleine, mooie dingen.
Op Davey Dead keert het wilde westen terug. Een uitbarsting van geweld wordt hier verrassend begeleid door harp. Een grotere tegenstelling lijkt niet mogelijk. Het slotnummer brengt de leeuw weer terug en benadrukt dat de wereld, ondanks alles, weinig verandert – een poëtische samenvatting van de menselijke geschiedenis.
Over Will Oldhams pseudoniemen
Will Oldham heeft door zijn carrière meerdere artiestennamen gebruikt. Hieronder een overzicht van zijn belangrijkste pseudoniemen, de periodes waarin hij ze hanteerde, en typische voorbeelden van werk:
| Pseudoniem / Alias | Periode | Kenmerk / Toelichting | Voorbeelden van albums / werk |
|---|---|---|---|
| Palace / Palace Brothers / Palace Music / Palace Songs | Eind jaren ’80 – eind jaren ’90 | Vroege lo-fi, experimentele alt-country, vaak rauw van productie | There Is No-One What Will Take Care of You (1993), Days in the Wake (1994), Viva Last Blues (1995) |
| Bonnie “Prince” Billy | 1998 – heden | Hoofdwerk, solo of wisselende muzikanten, introspectieve en poëtische folk/alt-country | I See a Darkness (1999), The Letting Go (2006), We Are Together Again (2026) |
| Will Oldham | Variabel | Voor experimenteel werk, soundtracks, collabs of persoonlijke projecten | Ode Music (2008), Old in the Dream (2011) |
| Bonnie “Prince” Billy & And Friends | Variabel | Specifieke collaboraties, live-opnames of speciale projecten | Live-albums, samenwerkingen met andere artiesten |
| B.P. Billy (sporadisch) | Sporadisch | Informele of tijdelijke variatie van Bonnie “Prince” Billy | Geen grote releases, vooral losse tracks of optredens |
Kortom, Palace-namen zijn voor zijn vroege carrière, Billy voor zijn kernwerk vanaf 1998, en Will Oldham of variaties zoals B.P. Billy gebruikt hij voor experimenteel of collab-werk.