Journalistieke integriteit en persvrijheid staan tijdens de kabinetsformatie volop ter discussie. De spanningen tussen media en politiek roepen vragen op over transparantie en invloed.
Onderzoeksjournalist Marieke Kuypers kreeg maandag een welverdiende pluim van Esther Ouwehand. In het archief van Elsevier stuitte ze op een artikel uit 2004. Daarin stond het politieke werk van Hugo Logtenberg voor de VVD vermeldt. Belangrijk en goed werk van Kuypers, aldus Ouwehand. In hetzelfde bericht was tussen de regels door te lezen dat ze niet overtuigd was van de veertien door Logtenberg geraadpleegde bronnen voor zijn artikelen over Hans Wijers.
Na publicatie van het eerste artikel waren er de excuses van Wijers in zijn functie van informateur. Eén bron, journalist Eric Smit, weersprak dat Hans Wijers de VVD politica Dilan Yeşilgöz een leugenaar had genoemd. In de media lijkt het alsof deze ene verklaring meer waard is dan de door Logtenberg geraadpleegde bronnen. Wat ongetwijfeld meehelpt is dat deze bron niet anoniem is.
En nu is er dus Marieke Kuypers die suggereert dat Hugo Logtenberg niet in staat is objectief te schrijven over Hans Wijers. Omdat hij twee decennia geleden actief is geweest voor de VVD. Verschillende andere collega’s van Logtenberg, waaronder Kim van Keken en Tim Hofman, schreven cynisch dat ze hun privé chats maar eens hebben teruggelezen. Om tot de conclusie te komen dat ze op basis daarvan niet geschikt waren voor de rol van informateur. Een verwijzing naar het tweede artikel van Logtenberg over Wijers met als basis een gelekt ‘privégesprek’ tussen hem en uitgever Willem Sijthoff. Het deed de D66 politicus besluiten dat het beter was als hij terugtrad als informateur.
Aversie tegen Yeşilgöz
Een gesprek tussen een D66 politicus en een politiek actieve uitgever én donateur van de partij is natuurlijk niet echt een privégesprek. Vragen aan je kind waar hij/zij naartoe op vakantie gaat, dát is een privégesprek. Wat als een paal boven water staat is dat Hans Wijers een aversie heeft tegen een belangrijke gesprekspartner, namelijk Dilan Yeşilgöz. Een aversie die veel verder gaat dan politieke kleuring. Hans Wijers had dit direct aan moeten geven toen hij voor de functie werd gevraagd, maar macht is verslavend.
Smit, Hofman, Van Keken, Ouwehand, Kuypers en vele anderen reageren natuurlijk vanuit hun eigen politieke voorkeur. Een journalist of politicus is immers ook maar een mens. Het is opvallend hoe anders de reacties zijn als een rechtse politicus besluit een journalist aan te vallen.
Ophitspolitiek
Toen Dilan Yeşilgöz journalist Tim Hofman publiekelijk bekritiseerde n.a.v. zijn onderzoek naar politiegeweld, noemde Ouwehand het “onacceptabel” dat een minister van Justitie zich “mengt in de vrije pers”. Yeşilgöz bemoeilijkte volgens haar met “ophitspolitiek” het werk van journalisten. Het weren van fotojournalisten bij het vergassen van kippen door het ministerie van Landbouw in mei 2023 noemde ze “in strijd met de persvrijheid”.
Ze benadrukte dat een vrije pers cruciaal is in een democratische rechtsstaat omdat “zij de macht controleert en burgers informeert.” Maar als Hugo Logtenberg dat vervolgens doet in het kader van een uiterst belangrijk democratisch proces, de formatie, geeft ze niet thuis. Misschien omdat Wijers GroenLinks-PvdA het kabinet wel even binnen zou loodsen? Als een journalist op een linkse partij stemt, zal Ouwehand daar waarschijnlijk geen probleem mee hebben. Met een artikel dat voor haar onwelgevallige inhoud bevat, blijkbaar wel.