Josh Ritter leerde ik kennen via, geloof het of niet, de radio. Ruud Hermans draaide het nummer ‘Wings’ in zijn programma op Radio 2 en ik was direct verkocht. Het album waar het op stond, “Hello Starling”, bevatte naast folk en country ook de nodige popinvloeden. Die aanpak is ook weer te horen op zijn nieuwe album “I Believe In You, My Honeydew”. Dus zo kan het gebeuren dat ik na meer dan twintig jaar weer een album van Josh Ritter grijsdraai.
Ritter vierde twee jaar geleden het twintigjarig jubileum van “Hello Starling” en dat heeft hem hoorbaar geïnspireerd. Vanaf opener ‘You Won’t Dig My Grave’ laat de artiest horen het helemaal niet verleerd te zijn verslavende melodieën te schrijven. Tekstueel lijkt zelfs de engel uit ‘Wings’ aanwezig te zijn: “I’ve lived among the angels”.
Op ‘Honeydew (No Light)’ verblijft de duivel. De vuile gitaarsolo onderstreept dat. Op het akoestische ‘Truth is a Dimension (Both Invisible and Blinding)’ verhaalt Ritter over Tonya die niet meer de zijne is. Een nummer waarvan je na de bijna 5 minuten baalt dat het alweer is afgelopen. ‘Noah’s Children’ bevat de mooiste gitaarsolo sinds jaren én gospel. Wat wil een mens nog meer.
Achter zijn geliefde piano
Op ‘Wild Ways’ zit Ritter achter zijn geliefde piano. De scheurende gitaar maakt het nummer af dat wederom eindigt als een gospel. Op ‘Thunderbird’ rapt Ritter zijn teksten bijna, onder begeleiding van een prachtig klinkende steel guitar. De blues is te horen op ‘Kudzu Vines’. Zijn gitaar klinkt daarop net zo ’80s als Ryan Adams liet horen op zijn album “Ryan”. Een sound die hij samen met Don Was ontwikkelde.
Van Morrison sijpelt door op ‘The Wreckage of One Vision of You’ en de geest van Leonard Cohen waart rond op het afsluitende ‘The Throne’. “I Believe In You, My Honeydew” is daarmee het meest afwisselende album van Josh Ritter geworden. Na ruim twintig jaar betaalt mijn rotsvast vertrouwen in Josh Ritter zich uit. Maar Josh, waarom heb je me daar zo lang op laten wachten?