Tuesday Music Day: Van Prince tot Snoop Dogg

Van 1989 tot 2015 kwam nieuwe muziek in de Verenigde Staten uit op dinsdag. Het gaf de winkeliers een aantal dagen om hun winkel in te richten op de nieuwe releases. Na 2015 kwam de focus meer en meer op online luisteren te liggen en werd er een internationaal releasemoment geïntroduceerd: New Music Friday.

Elke dinsdag blikt IndebanvanNL terug naar de belangrijkste Amerikaanse releases uit de jaren 1992, 1998 en 2009. Dit keer de releases van dinsdag 13 oktober.

Nieuwe muziek op dinsdag in 1992

Prince – Love Symbol (1992)

In 1992 maakte Prince het zijn publiek behoorlijk lastig om naar zijn nieuwe muziek op dinsdag 13 oktober in de winkel te vragen. De officiële titel van zijn nieuwe album was een symbool dat niet uitspreekbaar was. Op de cd-verpakking stond gelukkig wel de aanduiding Love Symbol Album. Het bleek meer dan een publiciteitsstunt. Twee jaar later verruilde Prince zijn artiestennaam voor dit symbool. Het conflict met platenmaatschappij Warner Bros. over de controle over zijn muziek speelde daarbij een belangrijke rol.

The New Power Generation kreeg op dit album een veel grotere rol. Maar liefst acht van de zestien nummers bevatten bijdragen van The New Power Generation. Het leidde tot een eigenzinnige mix van funk, R&B, rock, hiphop en soul. Zelfs het refrein van de hit op het album, Sexy M.F., is afkomstig van de band, te weten gitarist Levi Seacer Jr. Rapper Tony M. schreef de rapbijdrage. Andere singles van het album waren My Name Is Prince, 7 en The Morning Papers. Het album bereikte de gouden status en bleef maar liefst 34 weken in de Billboard 200 staan.

Nieuwe muziek op dinsdag in 1998

Bruce Hornsby – Spirit Trail (1998)

Voor veel mensen is Bruce Hornsby de man van ‘The Way It Is’, de hit uit 1986 die een tweede leven kreeg als sample in de postume single Changes van 2Pac. Een one-hit wonder is Hornsby echter in geen enkel opzicht. Hij werkte onder meer samen met Grateful Dead en ontwikkelde een interessant solo repertoire.

In 1998 bracht de pianist met Spirit Trail nieuwe muziek op dinsdag 13 oktober uit. Een ambitieus dubbelalbum waarop rock, jazz, folk en Amerikaanse rootsmuziek samenkomen. Hornsby snijdt hierop bovendien onderwerpen aan als racisme en religieus extremisme. Hij liet het popidioom dus niet alleen muzikaal achter zich, maar ook tekstueel. Zo draait het nummer ‘Resting Place’ om pesten vanwege iemands gewicht.

Spirit Trail werd geen commercieel succes, maar laat wel horen wie Bruce Hornsby echt was: een artiest die zich niet liet beperken tot het geluid waarmee hij bekend was geworden.

Het artikel gaat verder na de playlist

Nieuwe muziek in 2009

The Heavy – The House That Dirt Built (2009)

Op hun debuutalbum bouwde het Britse The Heavy nog sterk op samples. Een groot verschil met opvolger The House That Dirt Built. In de collectie nieuwe muziek op dinsdag 13 oktober legde de waarop de nadruk meer op het samenspel van de band kwam te liggen. Producer Jim Abbiss, die eerder met Arctic Monkeys had gewerkt, hielp een handje om de mix van soul, rock, funk en blues daarbij verder vorm te geven.

De grootste hit ‘How You Like Me Now?’ was eigenlijk een soort van overgangsnummer. Zanger Kelvin Swaby en gitarist Dan Taylor vonden het nummer niet passen bij de rest van hun eerste album en hielden het daarom achter de hand. Vanuit hun eerdere werkwijze wordt de basis van het nummer gevormd door muziek van de Amerikaanse funkband Dyke and the Blazers. De blazers van The Dap-Kings geven het nummer extra soul. Het is een goed voorbeeld van hoe de band samples en live-instrumenten weet te combineren.

Hoewel het album zelf geen grote hit werd in de Amerikaanse Billboard 200, kreeg de band via film, televisie en reclame uiteindelijk een veel groter publiek. ‘How You Like Me Now?’ was onder meer te horen in de film The Fighter en was veel te horen in sportpromo’s. Ook klinkt het bij thuiswedstrijden van de Cincinnati Reds na een homerun. Het nummer werd uiteindelijk goud in de Verenigde Staten.

Grant-Lee Phillips – Little Moon (2009)

Grant-Lee Phillips bouwde eerst bekendheid op als frontman van Grant Lee Buffalo en ontwikkelde daarna een solocarrière waarin folk, alternatieve rock en americana samenkomen. Little Moon kreeg positieve kritieken en werd gewaardeerd om de combinatie van melodieuze liedjes en een sobere, persoonlijke benadering.

Grant-Lee Phillips werd in de jaren negentig bekend als frontman van Grant Lee Buffalo, een band die alternatieve rock combineerde met folk, country en Amerikaanse rootsmuziek. Na het uiteenvallen van de groep bouwde hij een solocarrière op. Het album Little Moon werd naar eigen zeggen beïnvloed door zijn nieuwe vaderschap.

Phillips nam het album in slechts vijf dagen op in de studio Stampede Origin in Los Angeles. De ontvangst van deze nieuwe muziek op dinsdag 13 oktober was positief. Zo noemde American Songwriter het album zijn sterkste werk. De verkoopsuccessen uit de jaren negentig bleken voor Phillips als solo artiest echter buiten bereik te liggen.

Thao – Know Better Learn Faster (2009)

Tekst gaat verder na de afbeelding

Know Better Learn Faster van Thao & The Get Down Stay Down verscheen bij het onafhankelijke label Kill Rock Stars en kreeg positieve aandacht van muziekcritici. Op het album worden indiepop en folk gecombineerd.

De Amerikaanse singer-songwriter Thao Nguyen groeide op in Falls Church, Virginia. Ze begon als tiener liedjes te schrijven en combineerde daarbij persoonlijke teksten met eigenzinnige ritmes, folk en alternatieve pop. Met haar band The Get Down Stay Down ontwikkelde ze zich van een relatief ingetogen singer-songwriter tot een bandleider met een voller en avontuurlijker geluid.

Know Better Learn Faster is haar tweede album met The Get Down Stay Down en verscheen op het onafhankelijke label Kill Rock Stars. De titel verwijst naar de frustratie dat je soms pas begrijpt wat je anders had moeten doen als het daarvoor al te laat is. De teksten over liefdesverdriet, frustratie en ingewikkelde relaties contrasteren behoorlijk met de vaak opgewekte, beweeglijke muziek. Op de titeltrack is ook Andrew Bird te horen, die viool speelt en fluit op het nummer

Pitchfork roemde de complexere arrangementen op het album en een bandgeluid dat verder ging dan traditionele folk.

Editors – In This Light and on This Evening (2009)

Na de donkere gitaarrock op de eerdere albums, verrasten Editors met In This Light and on This Evening. De gitaren verdwenen hierop naar de achtergrond. Synthesizers en drumcomputers bepaalden nu het geluid. De band werkte hiervoor samen met producer Flood, die eerder had gewerkt met onder anderen Depeche Mode en U2.

Zanger Tom Smith vond dat bands te vaak aankondigen dat hun volgende album radicaal anders wordt, terwijl uiteindelijk hetzelfde geluid terugkeert. Met In This Light and on This Evening wilde Editors dit doorbreken. De zanger verwees naar de science fiction film Blade Runner als inspiratiebron. De titel van de single Papillon verwijst naar een andere film, namelijk naar de gelijknamige ontsnappingsfilm.

In Europa pakte de gok goed uit: het album bereikte de eerste plaats in het Verenigd Koninkrijk. In de Verenigde Staten bleef de band echter veel kleiner; het album haalde de reguliere Billboard 200 niet en ze bleven spelen in middelgrote zalen.

Bowling for Soup – Sorry for Partyin’ (2009)

Bowling for Soup maakte naam met humoristische poppunk, pakkende refreinen en nummers waarin zelfspot een belangrijke rol speelt. Sorry for Partyin’ was alweer het achtste studioalbum met deze ingrediënten.

In de videoclip voor single ‘No Hablo Inglés’ speelt frontman Jaret Reddick een soort motivational speaker die zijn publiek een wondermiddel aanbiedt voor allerlei problemen: zeg gewoon ‘No Hablo Inglés’ — Spaans voor ‘Ik spreek geen Engels’ — en je hoeft je nergens meer druk om te maken. Kort na de release werd Bowling for Soup door platenmaatschappij Jive aan de kant gezet. Daardoor werd het nummer, ondanks de videoclip, niet als radiosingle uitgebracht.

Reddick vertelde later dat de marketingplannen van de platenmaatschappij vaak niet aansloten bij wat de band zelf wilde doen. De band besloot zich er niet langer druk om te maken en bracht hun muziek weer uit via hun eigen labels zoals ze in de 90’s ook al jarenlang hadden gedaan.

Tekst gaat verder na de afbeelding

Snoop Dogg – Death Row: The Lost Sessions, Vol. 1, 2009

In 1993 werd Snoop Doggy Dogg met Doggystyle een van de belangrijkste nieuwe namen van de West Coast-hiphop. Het album, geproduceerd door Dr. Dre, bouwde voort op het G-funkgeluid dat ook op Dre’s The Chronic te horen was. In 2009 bleek er ook een titeltrack voor het album te zijn geschreven met daarop zangeres Jewell funklegende George Clinton. Het werd echter geschrapt en bleef jarenlang ongepubliceerd. Tot in 2009 het album Death Row: The Lost Sessions, Vol. 1 verscheen. Geen echte nieuwe muziek op dinsdag 13 oktober, maar een compilatie met opnamen uit de jaren 1993–1997, toen Snoop bij Death Row werkte.

George Clinton, die gezien kan worden als de belangrijkste inspiratiebron voor de G-funk, kreeg uiteindelijk dus geen plekje op het fameuze debuutalbum van Snoop. Gelukkig werd dit in 2009 alsnog recht aan gedaan. De compilatie bereikte de 22ste plaats in de Amerikaanse Top R&B/Hip-Hop Albums-lijst. Een behoorlijk bescheidener resultaat dan Snoop’s debuut.

Dead By Sunrise – Out of Ashes (2009)

Dead By Sunrise was het zijproject van Chester Bennington, vooral bekend als zanger van Linkin Park. Voor Out of Ashes werkte hij samen met muzikanten uit de alternatieve rockscene, onder wie leden van Julien-K. Het geluid is minder gericht op de bekende rap-rockcombinatie van Linkin Park en legt meer nadruk op melodieuze, donkere rock.

Bennington noemde het een persoonlijker album dan veel van zijn werk met Linkin Park. Logisch aangezien hij hier alle teksten voor schreef.

Out of Ashes bereikte de 29ste plaats in de Amerikaanse Billboard 200.